Gavran

Sommige muziek luister je niet, die onderga je. Het Rotterdamse post-doomcollectief Gavran bouwt een muur van geluid die tegelijk verplettert en troost. Zwaar, gelaagd en diep persoonlijk.

De band ontstond in 2017, in een periode van persoonlijke strijd. Debuut ‘Still Unavailing’ verscheen midden in de coronapandemie en werd onbedoeld de soundtrack van isolement en bezinning. Het album werd genomineerd voor Album van het Jaar in Rotterdam. Na opvolger ‘Indistinct Beacon’ volgde een lange periode van onzekerheid door ernstige ziekte.

Nu is Gavran terug, als vernieuwd viertal met een tweede gitaar. Op ‘The One Who Propels’ werkte de band opnieuw met Marius Prins en Tim de Gieter (Amenra), en dat levert hun grootste en meest gelaagde geluid tot nu toe op. “Gavran is ons vaartuig om leven en dood recht in de ogen te kijken,” zegt gitarist en zanger Jamie Kobić.

Thistle Sifter

Na een zwaar fietsongeluk in 2020 zocht de Engelse muzikant Pete Barnes een uitweg voor alles wat hij voelde. Die vond hij in Thistle Sifter: dromerige post-rock met zwevende synths, langzaam groeiende soundscapes en een vleugje lo-fi folk.

Op het album ‘Forever The Optimist’ (2026) kijkt de in Utrecht wonende Barnes verder dan zichzelf. Hij schrijft over klimaatontwrichting, landgebruik, dierenrechten en kobaltwinning in Congo, en koppelt aan elk nummer eigen beelden. Live wordt dat een complete audiovisuele ervaring, eerder te zien bij de aftershow van Sigur Rós in AFAS Live en in het randprogramma van Roadburn en Le Guess Who?.

Thistle Sifter opent de avond met dromerige soundscapes en eigen beelden.