Verhuurhuur bij ons een ruimte

Willem Twee huiskamer

๐˜ž๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ฌ๐˜ฐ๐˜ฎ ๐˜ช๐˜ฏ ๐˜ฅ๐˜ฆ ๐˜ž๐˜ช๐˜ญ๐˜ญ๐˜ฆ๐˜ฎ ๐˜›๐˜ธ๐˜ฆ๐˜ฆ ๐˜ฉ๐˜ถ๐˜ช๐˜ด๐˜ฌ๐˜ข๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ณ

๐˜๐˜ฏ ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ป๐˜ฆ ๐˜ฃ๐˜ข๐˜ฏ๐˜จ๐˜ฆ ๐˜ฅ๐˜ข๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฃ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ข๐˜ณ๐˜ต๐˜ช๐˜ฆ๐˜ด๐˜ต๐˜ฆ๐˜ฏ, ๐˜ฌ๐˜ถ๐˜ฏ๐˜ด๐˜ต๐˜ฆ๐˜ฏ๐˜ข๐˜ข๐˜ณ๐˜ด, ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ธ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ฌ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ด ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ท๐˜ณ๐˜ช๐˜ซ๐˜ธ๐˜ช๐˜ญ๐˜ญ๐˜ช๐˜จ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ด ๐˜ท๐˜ข๐˜ฏ ๐˜ž๐˜ช๐˜ญ๐˜ญ๐˜ฆ๐˜ฎ ๐˜›๐˜ธ๐˜ฆ๐˜ฆ ๐˜ท๐˜ข๐˜ฏ๐˜ถ๐˜ช๐˜ต ๐˜ฐ๐˜ฏ๐˜ป๐˜ฆ ๐˜ฉ๐˜ถ๐˜ช๐˜ด๐˜ฌ๐˜ข๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ณ ๐˜ต๐˜ณ๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ด๐˜ต ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ด๐˜ฐ๐˜ฏ๐˜จ, ๐˜ฌ๐˜ถ๐˜ฏ๐˜ด๐˜ต๐˜ธ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ฌ, ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฅ๐˜ช๐˜ค๐˜ฉ๐˜ต, ๐˜ต๐˜ฆ๐˜ฌ๐˜ด๐˜ต ๐˜ฐ๐˜ง ๐˜ฎ๐˜ถ๐˜ป๐˜ช๐˜ฌ๐˜ข๐˜ข๐˜ญ ๐˜ด๐˜ต๐˜ถ๐˜ฌ. ๐˜ž๐˜ข๐˜ฏ๐˜ต ๐˜ฌ๐˜ถ๐˜ฏ๐˜ด๐˜ต ๐˜ช๐˜ฏ๐˜ด๐˜ฑ๐˜ช๐˜ณ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ต ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ง๐˜ต ๐˜ฉ๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ฑ. ๐˜ก๐˜ฐ ๐˜ฑ๐˜ณ๐˜ฐ๐˜ฃ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ธ๐˜ฆ ๐˜ฃ๐˜ช๐˜ซ ๐˜ž๐˜ช๐˜ญ๐˜ญ๐˜ฆ๐˜ฎ ๐˜›๐˜ธ๐˜ฆ๐˜ฆ ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ฑ๐˜ฐ๐˜ด๐˜ช๐˜ต๐˜ช๐˜ฆ๐˜ท๐˜ฆ ๐˜ต๐˜ณ๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ด๐˜ต๐˜ณ๐˜ช๐˜ซ๐˜ฌ๐˜ฆ ๐˜ฃ๐˜ช๐˜ซ๐˜ฅ๐˜ณ๐˜ข๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ป๐˜ฆ ๐˜ฎ๐˜ฐ๐˜ฆ๐˜ช๐˜ญ๐˜ช๐˜ซ๐˜ฌ๐˜ฆ ๐˜ต๐˜ช๐˜ซ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ต๐˜ฆ ๐˜ท๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ป๐˜ข๐˜ค๐˜ฉ๐˜ต๐˜ฆ๐˜ฏ.

Masha, curator kunstruimte bij Willem Twee, 6 april 2020

Alle fotoboeken van Ed van der Elsken (1925-1990) zijn de moeite waard om eens goed te bekijken, maar als ik er in tijden als deze een in het bijzonder moet aanraden is het โ€˜Eye Love Youโ€™ uit 1977, omdat het zoโ€™n ontzettend hoopgevend, gelukzalig en liefdevol boek is. De volledige titel spreekt voor zich: ‘Eye Love You: mensenboek, vrouwen-, mannenboek, libido-, sex-, liefdes-, vriendschapsboek: boek van geluk, verdriet, lijden, dood, strijd, moed, vitaliteitโ€™. Je kunt het boek online bestellen; voor een fotoboek is hij beslist niet duur! Je kunt ook de website van het Nederlands Fotomuseum bezoeken, waar een heel groot deel van Van der Elskens fotoarchief op te vinden is. Ook leuk, de ED InstaStory serie op @nlfotomuseum. Voor wie de naam Ed van der Elsken niets zegt: Hij is een van Nederlands belangrijkste fotografen, en maakte al vlogs en selfies voorย dat die woorden bestonden! Voor alle Instagram influencers onder ons, kijk eens goed naar Van der Elskens fotoโ€™s. Daar kun je zeker wat van leren.

Foto 1: Cover Ed van der Elsken โ€˜Eye Love Youโ€™ 1977
Foto 2: Ed van der Elsken โ€˜Aprรจs Ski in Zwitserland’ 1967
Foto 3: Ed van der Elsken โ€˜Havana, Cubaโ€™ 1967
Foto 4: Ed van der Elsken โ€˜ Saint-Tropez, Frankrijkโ€™ ca. 1975

 

Chris Verheijen, marketing, 3 april 2020
Muziek is voor mij altijd een grote troost geweest in moeilijke tijden maar speelde ook in de mooiste tijden een grote rol. Op mijn 17e werd ik voor het eerst โ€˜geรฏnfecteerdโ€™ met de muziek van Bob Dylan en met name het album โ€˜Blonde on blondeโ€™. Later ontdekte ik de muziek van The Band: Dylanโ€™s backingband in de jaren 60 en 70.

Toen ik de concertfilm โ€˜The Last Waltzโ€™, het afscheidsconcert van The Band voor het eerst zag wist ik dat ik zelf in bands wilde gaan spelen. Het spelplezier spatte vanaf de eerste seconde van je scherm.
De film is prachtig opgenomen en geregisseerd door regisseur Martin Scorsese en alle grootheden van die tijd komen langs om een klein eerbetoon aan The Band te geven.
Neil Young, Joni Mitchell, Van Morrison, Eric Clapton, Dr.John en Dylan uiteraard ook.

Het hoogtepunt van de film is wat mij betreft het nummer Ophelia. Magistraal gezongen door drummer en vocalist Levon Helm. Later las ik in zijn boek โ€˜This Wheelโ€™s On Fireโ€™ dat The Band helaas toch niet zo harmonieus uit elkaar is gegaan als de film doet laten blijken. ‘It was the biggest fuckin’ rip off that ever happened to The Band’. Aldus Levon Helm. Dat gegeven maakt het een beetje pijnlijker om de film te kijken maar de muziek verzacht die pijn.

The Band bestond uit 5 rasmuzikanten die als geen ander wisten hoe je in dienst van de muziek moest spelen, of zoals Bruce Springsteen het omschreef in een recente docu over The Band:

โ€œThere is no band that emphasizes becoming greater than the sum of its parts than the Band,โ€

Henri, directeur bij Willem Twee, 1 april 2020

Ik ben al jaren gegrepen door een compositie van Bach die werd bewerkt door de laat-romantische componist Ferruccio Busoni (1866-1924): โ€˜Nun komm der Heiden Heilandโ€™. Ik leerde het stuk kennen door de pianist Vladimir Horowitz die er een indrukwekkende romantische uitvoering van gaf. Wat een muziek! Hoe krijgt hij het voor elkaar om zoโ€™n prachtige zachte baslijn, de tweestemmige begeleiding met daarboven een glasheldere melodie zo mooi neer te zetten? Werkelijk een grootheid, een man die in de laatromantische traditie ons nog kon laten horen hoe het honderd jaar geleden moet hebben geklonken. Ik heb daarna nog vele andere uitvoeringen gehoord en het zelf ingestudeerd maar nooit heb ik een mooiere interpretatie gehoord dan die van Horowitz. Menig Bachspecialist zal het verafschuwen omdat de uitvoering ver af staat van de wijze waarop Bach op dit moment wordt gespeeld, maar ik val er voor. In het filmpje zie je Horowitz โ€“ op hoge leeftijd – het stuk spelen in zijn huiskamer. Hoe mooi kan het zijn.

 

Ton, vrijwilliger bij Willem Twee, 30 maart 2020

Exact weten doe ik het niet meer, maar volgens mij moet het midden jaren tachtig geweest zijn dat ik op een dag na mijn werk, naar de platenbib ging om cdโ€™tje te lenen. Ik had me voorgenomen nu eens wat anders te gaan doen, dan speuren in de bakken met pop.

Dus ik toog naar de jazzbakken met cdโ€™s en zocht naar iets om te proberen. Ik kende wel enkele grote namen, maar het zei mij allemaal heel weinig toen. John Coltrane, Chet Baker en Miles Davis. Je had die namen wel eens gelezen, maar de muziek kende ik niet. Omdat ik zo onbekend was met de jazz, viel mijn oog op het cdโ€™tje met de foto van Jeanne Moreau Ascenseur pour lโ€™รฉchafaud. Die dame kende ik wel! Als filmliefhebber kende ik deze actrice van Les Valseuses, La Notte en Touchez pas aux grisbi.

 

Wat mij overkwam toen ik thuis kwam heb ik daarna niet meer zo heftig meegemaakt met muziek. Ik was op slag betoverd. En niet van รฉรฉn nummer; die hele cd deugde van voor tot achteren. Mijn cd-speler had toen een knop met โ€˜altijd door blijven spelenโ€™. Replay; de plaat heeft 48 uur op replay gestaanโ€ฆ

Ik ben niet naar bed gegaan die nacht; ik was bevangen en de cd bleef spelen. Nog steeds ruim dertig jaar later word ik steeds gepakt door wat ik hoor. De film zelf zag ik โ€“ waar dit de filmmuziek van is โ€“ zag ik vele jaren later.

Ivonne, curator beeldende kunst bij Willem Twee, 27 maart 2020

In deze gekke, bizarre en spannende tijd probeer ik mijn gedachten te verzetten met lezen en het uitgebreid tijd nemen en met hernieuwde blik kijken naar kunstwerken (ook in boeken) zoals De Lange Nacht uit 2016 van Frank Halmans.

Ik was op slag geรฏntrigeerd en bevangen door dit werk. ‘De lange nachtโ€™ heet het en het hangt sinds een paar weken bij mij thuis. Het kunstwerk hangt precies zo dat het licht dat via de gang binnen schijnt een scherpe schaduw op de muren in het boek werpt. Overdag zorgt de open slaapkamerdeur voor een zacht schijnsel op de voorgevel. Via de spiegel erachter kan ik zowel de voor- als achterkant van het ‘boekenhuis’ zien. Als je via de prachtig gedetailleerde ramen binnen kijkt zie je heuse vertrekken ontstaan uit de weggesneden gedeeltes in de bladzijden: donkere kamers en een nauwe gang, een beneden en bovenverdieping en aan de achterzijde een kleine bijkeuken met achterdeur. Alles ademt een sfeer van bedomptheid en geheimen uit.

De swastika die ik op de voorgevel van het boekenhuis kon ontcijferen intrigeerde me. Ik heb het boek in de ramsj gevonden en tot mijn verbazing ging het niet over het fascisme maar over het verzet. Frank Halmans schreef me dat De lange nacht bij zijn ouders in de boekenkast stond. Samen met de andere boeken vormt De lange nacht een duister, geheimzinnig boekenhuis waar ik elke avond even binnen gluur om er zeker van te zijn dat het nog onbewoond is….

Joni, vrijwilliger bij Willem Twee, 25 maart 2020

Ik ben al een tijdje een trouwe luisteraar van de Poรซziepodcast van Daan Doesborgh. Die interviewt elke maand een dichter, maar heeft zolang deze coronacrisis duurt een wekelijks Poรซziebulletin in het leven geroepen, met inspirerende audioboodschappen van allerlei dichters. De podcast is op verschillende platforms te beluisteren.

Luister de podcast hier:
https://open.spotify.com/show/7sOO0r66sNTe3TpxlTHavVโ€ฆ

Ivo Cooymans, programmeur bij Willem Twee, 23 maart 2020

In deze tijden van onzekerheid, bezorgdheid en beperking in de vrijheid merk ik des te meer wat muziek voor mij doet.
Goed, fijn, inspirerend, uitdagend. Muziek geeft mij, naast mijn fijne vrienden en kennissenkring, een soort van geborgenheid. Het verbindt mij met anderen. Maar het geeft mij ook inspiratie en energie. Het is een kanaal voor mijn emoties.

Voor mij zit dat niet vast aan รฉรฉn genre of artiest. Maar รฉรฉn artiest springt daar voor mij wel bovenuit. Voor de mensen die mij (een beetje) kennen is het geen verrassing dat dat Bruce Springsteen is.
De man volg ik al sinds begin jaren 80. โ€˜The Riverโ€™ was het eerste album waar ik mee in contact kwam. In het begin was het vooral de muziek, de sound en de energie die me raakte. Gaandeweg merkte ik dat de teksten ook steeds meer betekenis voor mij kregen. Bij diverse (belangrijke) momenten in mijn leven kon ik terugvallen op teksten uit zijn oeuvre, die geven/ gaven mij herkenning; een partner-in-crime. Als een vriend(in). En daardoor vernieuwde inspiratie en vooral ook hoop.

Voor dit moment kies ik voor het nummer โ€˜The Risingโ€™. Omdat voor mij daarin ook weer die hoop en energie zit om hier beter uit te komen.
Ik blijf namelijk geloven dat uit deze zware tijden ook iets moois opbloeit.


 

ok, prima

Om je beter van dienst te kunnen zijn maakt willem-twee.nl gebruik van cookies.