Verhuurhuur bij ons een ruimte

Willem Twee huiskamer

Bekijk de eerste editie van Willem Twee huiskamer live:

๐˜ž๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ฌ๐˜ฐ๐˜ฎ ๐˜ช๐˜ฏ ๐˜ฅ๐˜ฆ ๐˜ž๐˜ช๐˜ญ๐˜ญ๐˜ฆ๐˜ฎ ๐˜›๐˜ธ๐˜ฆ๐˜ฆ ๐˜ฉ๐˜ถ๐˜ช๐˜ด๐˜ฌ๐˜ข๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ณ

๐˜๐˜ฏ ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ป๐˜ฆ ๐˜ฃ๐˜ข๐˜ฏ๐˜จ๐˜ฆ ๐˜ฅ๐˜ข๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฃ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ข๐˜ณ๐˜ต๐˜ช๐˜ฆ๐˜ด๐˜ต๐˜ฆ๐˜ฏ, ๐˜ฌ๐˜ถ๐˜ฏ๐˜ด๐˜ต๐˜ฆ๐˜ฏ๐˜ข๐˜ข๐˜ณ๐˜ด, ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ธ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ฌ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ด ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ท๐˜ณ๐˜ช๐˜ซ๐˜ธ๐˜ช๐˜ญ๐˜ญ๐˜ช๐˜จ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ด ๐˜ท๐˜ข๐˜ฏ ๐˜ž๐˜ช๐˜ญ๐˜ญ๐˜ฆ๐˜ฎ ๐˜›๐˜ธ๐˜ฆ๐˜ฆ ๐˜ท๐˜ข๐˜ฏ๐˜ถ๐˜ช๐˜ต ๐˜ฐ๐˜ฏ๐˜ป๐˜ฆ ๐˜ฉ๐˜ถ๐˜ช๐˜ด๐˜ฌ๐˜ข๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ณ ๐˜ต๐˜ณ๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ด๐˜ต ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ด๐˜ฐ๐˜ฏ๐˜จ, ๐˜ฌ๐˜ถ๐˜ฏ๐˜ด๐˜ต๐˜ธ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ฌ, ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฅ๐˜ช๐˜ค๐˜ฉ๐˜ต, ๐˜ต๐˜ฆ๐˜ฌ๐˜ด๐˜ต ๐˜ฐ๐˜ง ๐˜ฎ๐˜ถ๐˜ป๐˜ช๐˜ฌ๐˜ข๐˜ข๐˜ญ ๐˜ด๐˜ต๐˜ถ๐˜ฌ. ๐˜ž๐˜ข๐˜ฏ๐˜ต ๐˜ฌ๐˜ถ๐˜ฏ๐˜ด๐˜ต ๐˜ช๐˜ฏ๐˜ด๐˜ฑ๐˜ช๐˜ณ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ต ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ง๐˜ต ๐˜ฉ๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ฑ. ๐˜ก๐˜ฐ ๐˜ฑ๐˜ณ๐˜ฐ๐˜ฃ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ธ๐˜ฆ ๐˜ฃ๐˜ช๐˜ซ ๐˜ž๐˜ช๐˜ญ๐˜ญ๐˜ฆ๐˜ฎ ๐˜›๐˜ธ๐˜ฆ๐˜ฆ ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ฑ๐˜ฐ๐˜ด๐˜ช๐˜ต๐˜ช๐˜ฆ๐˜ท๐˜ฆ ๐˜ต๐˜ณ๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ด๐˜ต๐˜ณ๐˜ช๐˜ซ๐˜ฌ๐˜ฆ ๐˜ฃ๐˜ช๐˜ซ๐˜ฅ๐˜ณ๐˜ข๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ป๐˜ฆ ๐˜ฎ๐˜ฐ๐˜ฆ๐˜ช๐˜ญ๐˜ช๐˜ซ๐˜ฌ๐˜ฆ ๐˜ต๐˜ช๐˜ซ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ต๐˜ฆ ๐˜ท๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ป๐˜ข๐˜ค๐˜ฉ๐˜ต๐˜ฆ๐˜ฏ.

Sonja Burry, bezoeker van Willem Twee, 4 mei 2020

Chiel Nugter is een muzikant/componist die al een aantal jaar bezig is en komt metย verrassende, zowel akoestische als elektronische muziek.

Chiel Nugters laatste CD โ€˜Florissantโ€™ is een heerlijke CD waar je voor moet gaan zitten en naar luistert. Zijn andere CD onder de naam โ€˜Saboraโ€™ met de titel โ€˜Digital Jungleโ€™ is totaal anders maar net zo mooi. Het is knap dat hij verschillende soorten muziek maakt. Chiel Nugter speelt al vanaf zijn 8e jaar gitaar, hiervan is een video te vinden op YouTube genaamd โ€˜El Boscoโ€™ en deze is opgenomen in de Jeronimus kerk in Den Bosch.

Persoonlijk vind ik dat Chiel Nugter meer bekendheid mag krijgen met zijn muziek.

Website: chielnugter.nl
Florissant:

โ€ฆ
Digital Jungle:

โ€ฆ


Steve Napier, schoonmaker bij Willem Twee toonzaal. 1 mei 2020

Aan het begin van dit jaar heb ik twee kunstwerken gekocht om mijn collega kunstenaars te steunen en om simpelweg mijn kunstmuur aan te vullen. Tot mijn grote verbazing hebben juist deze twee kunstwerken een nieuwe context gekregen in de huidige corona klimaat.

Het eerste kunstwerk, gemaakt door Lin Houtman, is een foto van aan troosteloos landschap met daarin twee vlaggen-feestslierten met erop de tekst ‘Things will get better, I promise.’

Het tweede kunstwerk, gemaakt door Nanda Smits, is een van keramiek gemaakt zeepje. Een goed gebruikte zeepje zoals ‘toen’ in een bakje naast de badkuip. Zelf heb ik een passend bakje geregeld en naast de bank in de woonkamer aan de muur gehangen.

Allebei de kunstwerken zijn van ludieke aard en geven mij nog meer troost in deze verwarrende en ludieke tijden en een dikke grijns. Humor is noodzakelijk, vooral nu.


Herbert, personeelszaken bij Willem Twee, 10 april 2020

Geboren in 1958, dus te jong voor de hippies (volgens mijn vijf jaar oudere broer) en waarschijnlijk al te oud voor de punk (volgens de punkers).

Gelukkig was daar de vluchtheuvel van de symfonische rock. Mijn eerste zelf bij elkaar gespaarde LP was Fragile van Yes en dan was er ook nog het driedubbel-live-album Yessongs, met die (letterlijk) fantastische, door het magisch realisme geรฏnspireerde platenhoezen van Roger Dean. Hoe grijs kun je ze draaien?

Mag ik even citeren: โ€œSymfonische rock โ€“ of prog-rock โ€“ is zonder twijfel de meest pretentieuze soort die de pop ooit heeft voortgebracht.โ€ en “Rond 1977 was de symfonische hype op zijn hoogtepunt en maakten de punkers korte metten met die vage gozers en hun synthesizers.โ€ (uit: ondergewaardeerdeliedjes.nl – grappige en lezenswaardige website).

Beter had ik het zelf niet kunnen opschrijven. Het was ook voor mij klaar met met de symfo. Als dj in de schoolkantine draaide ik tot afgrijzen van de surveillerende leraren Engelse punkbands als The Clash, Sex Pistols en The Stranglers. Daarna kwam ik kwam terecht in de actie- en krakerswereld (daarover wellicht een andere keer meer) en je begrijpt, daar hadden ze het ook al niet op de symfo.

Maar uiteindelijk bleken alleen de Ramones weg te komen met liedjes van anderhalve minuut en dito akkoorden die begonnen met one, two three. Melodie, er van jongs af aan ingesleten door de klassiek muziek van mijn ouders, de Beatles en de symfo, kroop er toch langzaam maar zeker weer in. Liedjes met melodie en teksten waarover nagedacht is blijken toch de ingrediรซnten te zijn van zowat al mijn favoriete muziek. En in het begin van de jaren 80 culmineerde dat via de punk in wat rustiger vaarwater, namelijk de New wave.

En zo kom ik dan op het album dat bij mij nog steeds veel indruk maakt: Ocean Rain van Echo & the Bunnymen (1984). Begin jaren 80 heb ik ze รฉรฉn keer live gezien op het Deense Roskildefestival. Toen was dit album nog niet uit, maar wel hun debuut Crocodiles. Tot mijn grote vreugde vind je het hele optreden uit 1983 gewoon op YouTube:

(spoiler: niet de allerbeste kwaliteit). En ze spelen zelfs een vroege Killing Moon (vanaf 14:06)!

Waarom gekozen voor Ocean Rain? Mysterieus, vrolijk, gloomy, mooie stem, subtiel, toegankelijk, uitgebalanceerd en daarmee รฉรฉn van de hoogtepunten van de New wave uit begin jaren tachtig. Verplichte luisterkost.

Het hele album krijg ik niet van YouTube, maar wel deze:

of

ofโ€ฆ

Oja, luister als toetje uit de symfonische periode de totaal vergeten Nederlandse band Finch en uit de New wave periode de ook al bijna vergeten Delftse Div.


Neeltje, hoofd horeca bij Willem Twee, 8 april 2020

Drie voor mij inspirerende live optredens, van drie heel verschillende vrouwelijke artiesten. Stuk voor stuk podiumbeesten en ontzettend rock-‘n’-roll. Weggeblazen worden door hun geluid en performance. Hopelijk mogen we weer snel live optredens meemaken.

Pj Harvey een artiest die ik veel heb geluisterd. Live overdag op Werchter PJ Harvey onverschrokken met enorm goed geluid een tenger vrouwtje met een grote gitaar in rode pumps. Haar nieuwste album toen “stories form the city, stories form sea” die ik grijs heb gedraaid.

Grace Jones opvallende verschijning altijd van onder de indruk geweest. Ik moest naar haar show in de paradiso, het was fantastisch. The ultimate diva met een band in het donker! Zij in de spotlight gehuld in alleen een string en korset (rond de 65 jaar jong). Zingend van het podium en zingend weer opkomen met een nieuw effect aan haar outfit. Minimale props met maximaal effect.

Peaches was het voorprogramma van Marilyn Manson in de HMH in haar eentje op een enorm podium met alleen een vette electro beat, gitaar en een outfit wat in driedelen los kwam. Een grote massa fans van Marilyn Manson boe joelend, rug toekerend en middelvingers omhoog door haar optreden. Door dit werd Peaches nog vuriger voor een show met ballen , wat mij betreft stal ze de show. Haar optreden bleef beter bij dan de enorme trukendoos show die Manson erna gaf.


Masha, curator kunstruimte bij Willem Twee, 6 april 2020

Alle fotoboeken van Ed van der Elsken (1925-1990) zijn de moeite waard om eens goed te bekijken, maar als ik er in tijden als deze een in het bijzonder moet aanraden is het โ€˜Eye Love Youโ€™ uit 1977, omdat het zoโ€™n ontzettend hoopgevend, gelukzalig en liefdevol boek is. De volledige titel spreekt voor zich: ‘Eye Love You: mensenboek, vrouwen-, mannenboek, libido-, sex-, liefdes-, vriendschapsboek: boek van geluk, verdriet, lijden, dood, strijd, moed, vitaliteitโ€™. Je kunt het boek online bestellen; voor een fotoboek is hij beslist niet duur! Je kunt ook de website van het Nederlands Fotomuseum bezoeken, waar een heel groot deel van Van der Elskens fotoarchief op te vinden is. Ook leuk, de ED InstaStory serie op @nlfotomuseum. Voor wie de naam Ed van der Elsken niets zegt: Hij is een van Nederlands belangrijkste fotografen, en maakte al vlogs en selfies voorย dat die woorden bestonden! Voor alle Instagram influencers onder ons, kijk eens goed naar Van der Elskens fotoโ€™s. Daar kun je zeker wat van leren.

Foto 1: Cover Ed van der Elsken โ€˜Eye Love Youโ€™ 1977
Foto 2: Ed van der Elsken โ€˜Aprรจs Ski in Zwitserland’ 1967
Foto 3: Ed van der Elsken โ€˜Havana, Cubaโ€™ 1967
Foto 4: Ed van der Elsken โ€˜ Saint-Tropez, Frankrijkโ€™ ca. 1975


Chris Verheijen, marketing, 3 april 2020
Muziek is voor mij altijd een grote troost geweest in moeilijke tijden maar speelde ook in de mooiste tijden een grote rol. Op mijn 17e werd ik voor het eerst โ€˜geรฏnfecteerdโ€™ met de muziek van Bob Dylan en met name het album โ€˜Blonde on blondeโ€™. Later ontdekte ik de muziek van The Band: Dylanโ€™s backingband in de jaren 60 en 70.

Toen ik de concertfilm โ€˜The Last Waltzโ€™, het afscheidsconcert van The Band voor het eerst zag wist ik dat ik zelf in bands wilde gaan spelen. Het spelplezier spatte vanaf de eerste seconde van je scherm.
De film is prachtig opgenomen en geregisseerd door regisseur Martin Scorsese en alle grootheden van die tijd komen langs om een klein eerbetoon aan The Band te geven.
Neil Young, Joni Mitchell, Van Morrison, Eric Clapton, Dr.John en Dylan uiteraard ook.

Het hoogtepunt van de film is wat mij betreft het nummer Ophelia. Magistraal gezongen door drummer en vocalist Levon Helm. Later las ik in zijn boek โ€˜This Wheelโ€™s On Fireโ€™ dat The Band helaas toch niet zo harmonieus uit elkaar is gegaan als de film doet laten blijken. ‘It was the biggest fuckin’ rip off that ever happened to The Band’. Aldus Levon Helm. Dat gegeven maakt het een beetje pijnlijker om de film te kijken maar de muziek verzacht die pijn.

The Band bestond uit 5 rasmuzikanten die als geen ander wisten hoe je in dienst van de muziek moest spelen, of zoals Bruce Springsteen het omschreef in een recente docu over The Band:

โ€œThere is no band that emphasizes becoming greater than the sum of its parts than the Band,โ€


Henri, directeur bij Willem Twee, 1 april 2020

Ik ben al jaren gegrepen door een compositie van Bach die werd bewerkt door de laat-romantische componist Ferruccio Busoni (1866-1924): โ€˜Nun komm der Heiden Heilandโ€™. Ik leerde het stuk kennen door de pianist Vladimir Horowitz die er een indrukwekkende romantische uitvoering van gaf. Wat een muziek! Hoe krijgt hij het voor elkaar om zoโ€™n prachtige zachte baslijn, de tweestemmige begeleiding met daarboven een glasheldere melodie zo mooi neer te zetten? Werkelijk een grootheid, een man die in de laatromantische traditie ons nog kon laten horen hoe het honderd jaar geleden moet hebben geklonken. Ik heb daarna nog vele andere uitvoeringen gehoord en het zelf ingestudeerd maar nooit heb ik een mooiere interpretatie gehoord dan die van Horowitz. Menig Bachspecialist zal het verafschuwen omdat de uitvoering ver af staat van de wijze waarop Bach op dit moment wordt gespeeld, maar ik val er voor. In het filmpje zie je Horowitz โ€“ op hoge leeftijd – het stuk spelen in zijn huiskamer. Hoe mooi kan het zijn.


Ton, vrijwilliger bij Willem Twee, 30 maart 2020

Exact weten doe ik het niet meer, maar volgens mij moet het midden jaren tachtig geweest zijn dat ik op een dag na mijn werk, naar de platenbib ging om cdโ€™tje te lenen. Ik had me voorgenomen nu eens wat anders te gaan doen, dan speuren in de bakken met pop.

Dus ik toog naar de jazzbakken met cdโ€™s en zocht naar iets om te proberen. Ik kende wel enkele grote namen, maar het zei mij allemaal heel weinig toen. John Coltrane, Chet Baker en Miles Davis. Je had die namen wel eens gelezen, maar de muziek kende ik niet. Omdat ik zo onbekend was met de jazz, viel mijn oog op het cdโ€™tje met de foto van Jeanne Moreau Ascenseur pour lโ€™รฉchafaud. Die dame kende ik wel! Als filmliefhebber kende ik deze actrice van Les Valseuses, La Notte en Touchez pas aux grisbi.

 

Wat mij overkwam toen ik thuis kwam heb ik daarna niet meer zo heftig meegemaakt met muziek. Ik was op slag betoverd. En niet van รฉรฉn nummer; die hele cd deugde van voor tot achteren. Mijn cd-speler had toen een knop met โ€˜altijd door blijven spelenโ€™. Replay; de plaat heeft 48 uur op replay gestaanโ€ฆ

Ik ben niet naar bed gegaan die nacht; ik was bevangen en de cd bleef spelen. Nog steeds ruim dertig jaar later word ik steeds gepakt door wat ik hoor. De film zelf zag ik โ€“ waar dit de filmmuziek van is โ€“ zag ik vele jaren later.


Ivonne, curator beeldende kunst bij Willem Twee, 27 maart 2020

In deze gekke, bizarre en spannende tijd probeer ik mijn gedachten te verzetten met lezen en het uitgebreid tijd nemen en met hernieuwde blik kijken naar kunstwerken (ook in boeken) zoals De Lange Nacht uit 2016 van Frank Halmans.

Ik was op slag geรฏntrigeerd en bevangen door dit werk. ‘De lange nachtโ€™ heet het en het hangt sinds een paar weken bij mij thuis. Het kunstwerk hangt precies zo dat het licht dat via de gang binnen schijnt een scherpe schaduw op de muren in het boek werpt. Overdag zorgt de open slaapkamerdeur voor een zacht schijnsel op de voorgevel. Via de spiegel erachter kan ik zowel de voor- als achterkant van het ‘boekenhuis’ zien. Als je via de prachtig gedetailleerde ramen binnen kijkt zie je heuse vertrekken ontstaan uit de weggesneden gedeeltes in de bladzijden: donkere kamers en een nauwe gang, een beneden en bovenverdieping en aan de achterzijde een kleine bijkeuken met achterdeur. Alles ademt een sfeer van bedomptheid en geheimen uit.

De swastika die ik op de voorgevel van het boekenhuis kon ontcijferen intrigeerde me. Ik heb het boek in de ramsj gevonden en tot mijn verbazing ging het niet over het fascisme maar over het verzet. Frank Halmans schreef me dat De lange nacht bij zijn ouders in de boekenkast stond. Samen met de andere boeken vormt De lange nacht een duister, geheimzinnig boekenhuis waar ik elke avond even binnen gluur om er zeker van te zijn dat het nog onbewoond is….


Joni, vrijwilliger bij Willem Twee, 25 maart 2020

Ik ben al een tijdje een trouwe luisteraar van de Poรซziepodcast van Daan Doesborgh. Die interviewt elke maand een dichter, maar heeft zolang deze coronacrisis duurt een wekelijks Poรซziebulletin in het leven geroepen, met inspirerende audioboodschappen van allerlei dichters. De podcast is op verschillende platforms te beluisteren.

Luister de podcast hier:
https://open.spotify.com/show/7sOO0r66sNTe3TpxlTHavVโ€ฆ


Ivo Cooymans, programmeur bij Willem Twee, 23 maart 2020

In deze tijden van onzekerheid, bezorgdheid en beperking in de vrijheid merk ik des te meer wat muziek voor mij doet.
Goed, fijn, inspirerend, uitdagend. Muziek geeft mij, naast mijn fijne vrienden en kennissenkring, een soort van geborgenheid. Het verbindt mij met anderen. Maar het geeft mij ook inspiratie en energie. Het is een kanaal voor mijn emoties.

Voor mij zit dat niet vast aan รฉรฉn genre of artiest. Maar รฉรฉn artiest springt daar voor mij wel bovenuit. Voor de mensen die mij (een beetje) kennen is het geen verrassing dat dat Bruce Springsteen is.
De man volg ik al sinds begin jaren 80. โ€˜The Riverโ€™ was het eerste album waar ik mee in contact kwam. In het begin was het vooral de muziek, de sound en de energie die me raakte. Gaandeweg merkte ik dat de teksten ook steeds meer betekenis voor mij kregen. Bij diverse (belangrijke) momenten in mijn leven kon ik terugvallen op teksten uit zijn oeuvre, die geven/ gaven mij herkenning; een partner-in-crime. Als een vriend(in). En daardoor vernieuwde inspiratie en vooral ook hoop.

Voor dit moment kies ik voor het nummer โ€˜The Risingโ€™. Omdat voor mij daarin ook weer die hoop en energie zit om hier beter uit te komen.
Ik blijf namelijk geloven dat uit deze zware tijden ook iets moois opbloeit.

ok, prima

Om je beter van dienst te kunnen zijn maakt willem-twee.nl gebruik van cookies.