Verhuurhuur bij ons een ruimte

Archief Kunstruimte 2019

Klik op een titel of scroll naar beneden voor uitgebreide informatie en afbeeldingen.

Overzicht tentoonstellingen 2019:


VANITAS: 1 januari tot en met 31 januari 2019, ikwillem/etaloge

Het Sprekende Beeld: 5 januari tot en met 30 januari 2019, spiegelzaal en grafisch atelier

De Bossen: 1 tot en met 28 februari 2019, etaloge/ikwillem

PARADISE GARDEN: 2 februari tot en met 3 maart 2019, spiegelzaal

Plaatjes & Praatjes: 9 maart tot en met 28 april, kunstruimte

De Planten: 1 maart tot en met 31 maart, spiegelzaal

Robert Roest: 9 maart tot en met 31 maart 2019, spiegelzaal

Paul Corvers: 1 april tot en met 30 april 2019, etaloge/ikwillem

Jitske Bakker: 6 april tot en met 28 april, spiegelzaal

Willemijn van Dorp: 1 mei tot en met 31 mei 2019, etaloge/ikwillem

Joyce Overheul: 4 mei tot en met 26 mei 2019, spiegelzaal

Let Us In – Work In Progress: 4 tot en met 24 mei 2019, kunstruimte

Bianca Tangande: 1 tot en met 30 juni 2019, etaloge/ikwillem

Homerun: 1 juni tot en met 7 juli 2019, kunstruimte

Margriet van Breevoort: 10 juni tot en met 7 juli 2019, spiegelzaal

What The Photo: 7 augustus tot en met 18 augustus

The Trees Are Inviting The Wind: 24 augustus tot en met 6 oktober 2019, kunstruimte

Linearis Objectum No.2, Jorrit Paaijmans: 24 augustus tot en met 29 september, spiegelzaal

Marijke en Esther Buddendijk: 1 oktober tot en met 31 oktober, etaloge/ikwillem

Safe Space: 12 tot en met 27 oktober 2019, kunstruimte

Risohelden, Grafisch Atelier: 5 oktober tot en met 10 november, spiegelzaal

Anne-Marie van den Thillart: 1 november tot en met 1 december, etaloge

The body imitates the landscape: 1 november tot en met 10 november, kunstruimte


VANITAS (terug naar overzicht)

1 januari tot en met 31 januari 2019, ikwillem/etaloge

In het werk van Mayke Verhoeven zijn ‘kwetsbaarheid’ en ‘herinneringen’ belangrijke thema’s. Haar beelden en opstellingen hebben een verstild karakter. Haar suikerwerken lijken gestolde herinneringen uit vervlogen tijden. Verhoeven is gefascineerd door hoe mensen herinneringen bewaren en conserveren. Door het combineren van verschillende voorwerpen creëert ze een nieuw verhaal en maakt ze het persoonlijke, universeel.  Het is niet voor niets dat Verhoeven materialen zoals suiker gebruikt. Daarmee benadrukt ze de kwetsbaarheid en vergankelijkheid.  Waar ze voorheen nog in lood werkte (lood vergaat niet), kiest ze nu voor een sterke tegenhanger.

Haar werk heeft een link met de 19e eeuwse romantiek waarin een hang naar het verleden en een verheerlijking van de eenzaamheid te zien is. Haar gevoel voor compositie en technische beheersing maken dat haar werk een esthetische beleving is waar genoeg ruimte overblijft voor de eigen interpretatie en associatie en van de toeschouwer.


Het Sprekende Beeld (terug naar overzicht)

5 januari tot en met 30 januari 2019, spiegelzaal en grafisch atelier

In 2007 maakte Grafisch Atelier Den Bosch de tentoonstelling Buiten het boekje, waarin het werk van zes illustratoren in het volle licht stond. Vaak is de wens geuit hieraan een vervolg te geven. Nu 11 jaar later vraagt het Grafisch Atelier met Het sprekende beeldopnieuw exclusieve aandacht voor zes illustratoren, wiens werk uiteenloopt van zeer subtiel lijnwerk tot humoristische felgekleurde beelden.

Naast het redactionele illustratiewerk van Anna van Dooren zijn er de boekillustraties van Esther Sepers en de atmosferische verhalende beelden van ML Wasiela. De verfijnde illustraties van Pepijn van den Nieuwendijk (Cirque de Pepin) gaan meer richting autonoom beeld waarin nog steeds het verhalende karakter de boventoon voert. Tegenhanger in lijnvoering vormt het werk van Atelier Tenk (Kenny Jacobs en Tom van der Pijl) met grafische heldere inkttekeningen. Tot slot de rake humoristische beelden van Geoffrey van Dijk, een uiteenspatten van kleur en een lust voor het oog.

Illustratoren: Anna van Dooren, Pepijn van den Nieuwendijk (Cirque de Pepin) en Geoffrey van Dijk, Esther Sepers,
Atelier Tenk, ML Wasiela.

De tentoonstelling wil een staalkaart zijn van wat er onder jonge illustratoren leeft. Zichtbaar wordt ook het spanningsveld tussen de toegepaste en dienstbare illustratie als begeleiding of aanvulling van het geschreven woord en de vrijheid om daarbinnen tot een individuele beeldtaal te komen. Daarnaast staat het autonome werk waarin het illustratieve idioom is aangegrepen om tot een eigen ideeënwereld te komen; een wereld waarin op uitbundige wijze verhalen worden verteld.

In deze tentoonstelling ontmoeten zeer verscheiden illustratoren elkaar, waarbij hun werken nu eens een dialoog aangaan, dan weer veelstemmig met elkaar in gesprek gaan over wat er binnen het illustratieve mogelijk is. De bezoeker wordt hier hartstochtelijk in meegenomen.


De Bossen (terug naar overzicht)

1 tot en met 28 februari 2019, etaloge/ikwillem

Jaren van struinen door bossen en velden, over heide, stranden en langs rivieren hebben Fred Geven inspiratie opgeleverd voor schilderijen en beelden waarin hij zijn verwondering over de natuur uitdrukt.

Hout is het basismateriaal. Door het te beschilderen geeft hij er betekenis aan.

De fascinatie voor het bos omschrijft hij als volgt: ‘Als kind werd ik door mijn ouders meegenomen ‘naar de bossen’. Terwijl de rest van het gezin zich vermaakte met een bal of badminton ging ik op onderzoek uit. Daar ontstond mijn liefde voor bomen. Het bos werd een onuitputtelijke bron van mooie waarnemingen en bijzondere vondsten.

Een bos kan betoveren met vogelzang, diersporen, geuren, groeivormen en kleuren maar kan ook onaangenaam worden bij harde wind of als muggen en eikenprocessierupsen me belagen. Op grauwe dagen kan het bos beklemmen. Alles is interessant.’


PARADISE GARDEN (terug naar overzicht)

2 februari tot en met 3 maart 2019, spiegelzaal

Het plattelandsleven is het belangrijkste aandachtspunt in het werk van Zhang, dit omvat vertrouwdheid, nabijheid en samenhorigheid, evenals eenvoud, traagheid en fysieke arbeid in zijn dorp. In deze onderwerpen visualiseert hij de mensen en hun werkzaamheden en probeert aandacht te vestigen op het landelijke leven.

Zhang duikt in zijn verleden en probeert momenten vast te leggen die hij al op jonge leeftijd heeft meegemaakt. De afbeeldingen verwijzen naar zijn herinneringen aan het dorp waar hij opgroeide als kind op het platteland van Zuid-China.

Zijn werk wordt gekenmerkt door aardse tonen die verwijzen naar dit landschap. Tijdens het maakproces imiteert hij de houdingen van de boeren door voorover te buigen of op de grond te knielen. De materiële relatie met verf, pastels, houtskool, canvas en klei is van wezenlijk belang: de relatie tussen de boer, zijn land en de natuur weerspiegelen.

Met zijn werk geeft hij niet alleen een kijkje in zijn persoonlijke achtergrond, maar richt hij ook zijn aandacht op traditionele ambachten en technieken die, net zoals het ‘samenzijn’ in onze huidige tijd, naar zijn mening, soms verloren raken.

Over Paradise Garden zegt Zhang:

‘De tuin van mijn ouders was altijd het paradijs voor mij: waar ik een goede jeugd had. Ik heb veel grappige dingen gedaan, in verschillende tijden: ouders imiteren om te planten, aardkastelen bouwen, cartoons tekenen met houtskool die ik uit de keukenoven kreeg, spelletjes gespeeld met vrienden enzovoort. Ik heb de tuin naar hier verplaatst om mijn jeugdbasis te laten zien. Tijdens het werken boog ik mijn lichaam, als een boer, om groenten te “planten” en keramisch speelgoed op het doek te maken. Ik legde een stuk canvas buiten, werkend onder de zon. Bijgevolg was alsof het canvas de bodem werd beïnvloed door het weer.


Plaatjes & Praatjes (terug naar overzicht)

9 maart tot en met 28 april, kunstruimte

Elf beeldend kunstenaars worden uitgedaagd om te reageren op de centsprent, de prent die meer dan 250 jaar het goedkoopste geïllustreerde drukwerk in Nederland was. De elf hedendaagse varianten van de centsprent staan centraal in de tentoonstelling.

Prenten voor een cent
Centsprenten werden gedrukt op goedkoop papier, iets groter dan het huidige A3-formaat. Ze bestonden uit één of meer afbeeldingen die meestal waren voorzien van een korte begeleidende tekst. Als voorloper van het stripverhaal vertelden de ‘plaatjes en praatjes’ een humoristisch of educatief verhaal. De onderwerpen van de centsprenten liepen dan ook enorm uiteen: van aardrijkskunde, geschiedenis, mode, moraliteiten en biologie tot reisverhalen, sprookjes, romans en toneelstukken. De centsprenten werden vaak slordig ingekleurd en door de lage prijs was de centsprent erg populair en verspreidden de verhalen zich snel.

Verhalen

Ook het werk van de elf jonge kunstenaars kenmerkt zich door het verhalende karakter. Elke kunstenaar maakt een nieuw werk geïnspireerd op een centsprent naar keuze uit het archief van de Koninklijke Bibliotheek. Van deze oorspronkelijke centsprenten worden reproducties getoond in de expositie. Voorafgaand aan de tentoonstelling werken de kunstenaars in het Grafisch Atelier Den Bosch aan hun interpretatie van de centsprent. Hier worden de kunstwerken op de nieuwe Riso machine van het Grafisch Atelier gestencildrukt in A3 formaat. Van iedere creatie wordt een beperkte oplage gedrukt, die tijdens de tentoonstelling voor een klein bedrag te koop zijn.

Deelnemende kunstenaars aan ‘Plaatjes & Praatjes’ zijn: Aafke Bouman, Rik Buter, Mélanie Corre, Astrid Florentinus, Hanna de Haan, Geran Knol, José Quintanar, Marie Reintjes, Mieke Robroeks, Rogier Roeters en Casper Verborg. Aanvullend aan het nieuwe werk tonen de kunstenaars ieder een selectie van een aantal eerder gemaakte tekeningen en schilderijen.


De Planten (terug naar overzicht)

1 maart tot en met 31 maart, spiegelzaal

Roos Terra staat bekend om haar nature prints en ander werk waarin zij haar relatie tot de natuur onderzoekt.

Het is haar missie de ‘binnenmens’ te verbinden met de natuur middels kunst. Want zij gelooft dat als je hiermee verbonden bent, je ook met jezelf verbonden bent. Ze wil je inspireren te blijven kijken naar dat wat je al kent en je te motiveren zoveel mogelijk buiten te zijn.

Roos is in 2012 begonnen met het maken van nature prints op papier. Naar aanleiding van een opdracht van de Willem Twee Fabriek voor het ontwerpen van een gordijn is zij de mogelijkheden van het drukken op stof gaan onderzoeken. Hierdoor heeft haar werk andere vormen gekregen. Ook nieuw is dat zij het drukken van meerdere lagen over elkaar toepast.

Elk werk is uniek en een oplage is bij deze werkwijze niet mogelijk.

Verantwoord met de natuur omgaan is een must. Roos werkt zoveel mogelijk met natuurlijke, niet giftige, recyclebare en gerecylede materialen en plukt haar planten verantwoord.


Robert Roest (terug naar overzicht)

9 maart tot en met 31 maart 2019, spiegelzaal

De schilderkunst van Robert Roest is geworteld in zowel de hedendaagse wereld van de nieuwe media als in de geschiedenis van de schilderkunst. Hij werkt vanuit een klassieke schildertechniek. Zijn beelden zijn daarentegen allesbehalve klassiek.

Hoewel het onderwerp voor sommige schilders slechts een reden is om de formele kwaliteiten van het schilderen (textuur, penseelstreken, kleur, materiaal) te onderzoeken, keert Roest deze benadering om. Tot op welke hoogte behoudt het schilderij zijn ‘aura’, zelfs wanneer het een min of meer nauwgezette kopie is van gecombineerde digitale beeldfragmenten? Roest werkt met beelden die hij vindt op het internet. De geschilderde beelden zijn in eerste instantie niet meer herkenbaar. Het originele beeld is ook niet van belang. De beelden die Roest gebruikt zijn een elektronische weergave. Ze zijn vervormd of zo ver ingezoomd dat ze alleen nog uit pixels bestaan.

Zijn werk is gestructureerd in een reeksen van 5-15 werken. Deze seriële methode biedt hem de vrijheid om verschillende invalshoeken te verkennen en diverse stijlen te gebruiken waarmee hij zijn werk ‘open’ houdt.  De series bestaan naast elkaar, op dezelfde manier dat verschillende rollen van een acteur naast elkaar bestaan. Zoals een slang die telkens opnieuw zijn huid wil ontvluchten. Het werk gaat veelal over de fysieke ervaring van het zien en ook over onze perceptie, over de impact die beelden op ons hebben, niet in het minst de beelden die we online zien.


Paul Corvers (terug naar overzicht)

1 april tot en met 30 april 2019, etaloge/ikwillem

Voor Paul Corvers is het landschap, en vooral zijn persoonlijke beleving daarvan, uitgangspunt voor een mentale zoektocht die zich vertaalt in verf op doek en paneel. Soms laat het
landschappelijke zich nog duidelijk herkennen, in andere werken lijken de eisen die de schilderkunstige middelen stellen de artistieke keuzes te dicteren.

De horizontale, verticale en diagonale lijnen delen het landschap op in lucht, aarde, wolken, leegte, ruimte zonder dat er onderscheid gemaakt wordt tussen binnen of buiten. Alles in het van schilderkunstig vlak doet mee en ge-kadreert binnen de grenzen van het doek toont hij het weidse, geabstraheerde landschap. Corvers heeft een uitmuntend gevoel voor compositie en kleurgebruik. Het vaalgrijze en de donkerte scheidt hij met een penseelstreek citroengeel waarmee hij het vallen van de avond inleidt. Diepblauw in een zwart kader kondigt een herfststorm aan: een sferische beeldtaal, ondanks de strakke lijnvoering die hij hanteert. Zijn werk lijkt abstract maar is het niet. Het werk van Corvers verlangt dat je twee keer kijkt en dieper doorgaat.


Jitske Bakker (terug naar overzicht)

6 april tot en met 28 april, spiegelzaal

Jitske Bakker woont en werkt in Amersfoort. Haar grote tekeningen kenmerken zich door sfeervolle en verstilde landschappelijke elementen.

Herinneringen aan bergwandelingen uit haar vroege jeugd en het blijvende verlangen om te trekken en ontdekken vormen de basis voor Jitske Bakkers denkbeeldige landschappen op papier. Terwijl de top vaak het doel is, is de verwondering onderweg minstens zo belangrijk. Betoverd door het niet weten wat er achter de volgende bocht komt, wandelt ze over hobbelige en kronkelende paden met voortrollende uitzichten. Rotsformaties bol van vreemde wezens doemen aan alle kanten op. Deze ervaring verbeeld Bakker met kolkende netwerken van lijnen die zich tegen kraak-wit papier afzetten. Massa en leegheid vormen en omvatten elkaar. Weglaten maakt onderdeel uit van haar werk.

Bakker ziet het tekenen als een nog altijd voortdurende ontdekkingsreis die ze maakt met zacht, uitwisbaar houtskool of krijt. Haar tekeningen ogen kwetsbaar. Het delicate proces van toevoegen en weghalen is duidelijk zichtbaar en geeft haar werk een indrukwekkende kracht. Haar werk is stemmig, de papieren landschappen zijn als wandelpaden die je de weg wijzen. Maar Bakker wil de blik van de kijker niet vastzetten op één punt maar juist in beweging brengen en de tijd geven om eigen sporen in het landschap te vinden.


Willemijn van Dorp (terug naar overzicht)

1 mei tot en met 31 mei 2019, etaloge/ikwillem

De inspiratiebron van Willemijn van Dorp is stromend water en wat daarmee samenhangt. Het zit aan haar wezen geklonken, de magie van schittering en beweging kan ze als het ware op elk moment oproepen. Ritme en beweging blijven dan ook door de jaren heen het hoofdthema, er is een soort innerlijke noodzaak om er uitdrukking aan te geven.

De abstracte beeldvorming die daaruit voortvloeit moet adem bevatten, de toeschouwer een gevoel van ruimte en vrijheid geven.

Het werk – in olie op doek of met gouache of grafiek op papier – ontstaat zonder vooropgezet plan. In enkele bewegingen van streken, vlakken en lijnen – schrapen, opnieuw lijnen trekken – probeert ze de essentie weer te geven van een beeld dat gaandeweg ontstaat. Dat betekent drogen, en weer opnieuw, over bestaande verflagen heen schilderen. Een soms eindeloos lijkend proces dat – als het lukt – geleidelijk een associatie ontvouwt. Die associatie is – voor van Dorp – van primair belang. Dus niet louter `sterren en strepen’, geen `compositie’.

Het beeld zelf moet eenvoudig zijn, gestript van overbodigheid.

Ik zoek naar iets dat ik nooit eerder zag.

Maar ik herken het feilloos als ik het vind.

Het werk moet kunnen dromen of zingen, daar gaat het me om.


Joyce Overheul (terug naar overzicht)

4 mei tot en met 26 mei 2019, spiegelzaal

Het werk van Joyce Overheul  (1989, ‘s-Hertogenbosch) draait in brede zin om menselijk gedrag. Haar kunstenaarspraktijk focust zich voornamelijk op het gebruik van sociale experimenten, video- en audioprojecten in documentaire stijl, performances en fotografie. Daarnaast gebruikt ze regelmatig textiel als medium: variërend van wandtapijten tot stoffen objecten. Overheul legt zich niet vast op één medium of werkwijze, maar kiest per project wat het beste bij het concept past.

In januari 2019 reisde Joyce Overheul naar Tehran, Iran om daar een maand lang als artist-in-residence aan de slag te gaan bij Aria Residency. Overheul is gefascineerd door menselijk gedrag: waarom we doen wat we doen en welke keuzes we daarin maken.  Zo onderzoekt en verbeeldt ze bijvoorbeeld door een instantie of overheid opgelegde keuzes. In Iran is het sinds enkele decennia verplicht voor vrouwen om zich ‘degelijk’ te kleden, zo moeten ze in het openbaar lange mouwen, een lange blouse of vest en een hoofddoek dragen, westerse ‘blote’ kleding is uit den boze. Maar een groot deel van de bevolking wil dat helemaal niet. Overheul bezocht de plekken waar in 2017 demonstraties hebben plaatsgevonden tegen deze verplichte kledingvoorschriften en observeerde het hedendaagse straatbeeld. Eén van de straatfoto’s die ze daar gemaakt heeft, heeft ze terug in Nederland verwerkt tot een enorm wandkleed van vier bij twee meter. Ook maakte ze verschillende kleine werken in textiel, waaronder een banner met de quote ‘men of quality do not fear equality’. Met die banner is ze de straat op gegaan om mensen die deze boodschap ondersteunden, vast te leggen. Zowel de banner als de fotoreeks zijn in deze expositie te zien.

Joyce Overheul studeerde Fine Art aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht en behaalde later haar mastergraad in Artistic Research aan de MaHKU.


Let Us In – Work In Progress (terug naar overzicht)

4 tot en met 24 mei 2019, kunstruimte

In de LHBTQI-wereld is een transitieproces een belofte, verandering, een omkeer: een ‘coming out’ die een nieuwe tijd markeert. Een transitieproces zoals dit brengt onrust, onzekerheid en onveiligheid met zich mee. Het is een strijd die eerst inwendig en daarna met de omgeving gevoerd wordt. Stap voor stap leggen homo’s, lesbiennes, biseksuelen, transgenders, queers en interseksuelen deze weg af met het ultieme doel te mogen zijn wie ze zijn.

Helaas zijn we nog ver van huis als het gaat om acceptatie van deze minderheidsgroeperingen. Door kwetsende en gewelddadige gebeurtenissen tegen deze community worden deze feiten ons hardhandig onder onze neus gewreven. De recent besmeurde postercampagne van Suit Supply is daar een triest voorbeeld van. Maar ook een galerie in Groningen waar de ramen bespuugd zijn, een expositie in Dordrecht waarbij foto’s verbannen zijn van facebook, de ruiten bespuugd werden en regenboogvlaggen zijn gestolen, getuigen van een strijd om acceptatie die nog niet gestreden is.

Ondertussen is het bijna 50 jaar geleden dat de Stonewall rellen in New York (juni 1969) plaatsvonden. Na jaren van treiterijen en geweldplegingen door de politie besloot het bezoekende publiek van homoseksuele mannen, lesbische vrouwen en travestieten in opstand te komen. Voor het eerst bood de ‘Holebi’ beweging weerstand tegen de op hun gemeenschap gerichte vernederingen door de politie en vocht hij terug toen de politie de bar wilde ontruimen. Dit verzet kreeg ook navolging via de weg van de kunsten.

Kunst is een krachtig wapen. In kunst kun je uitdrukking en verbeelding geven aan wie je bent. Al in de klassieke oudheid werd het thema homofilie afgebeeld op aardewerk en later (renaissance) in muurschilderingen verbeeld. Ook vandaag de dag verbeeldt de kunstenaar het thema seksualiteit en gender-issues in de beeldende kunst, en de strijd om niet man, niet vrouw maar mens te mogen zijn.

De tentoonstelling ‘Let us in, work in progress’ laat de noodzaak zien van de acceptatie en normalisering maar laat ook het gevecht zien.

Curatoren: Maurice Nuiten en Ivonne van der Velden

Deelnemende kunstenaars: AdeY (UK/SE), Risk Hazekamp (NL) Thiemi Higashi (BR/JP), Marijn J. Kuijper (NL), Maurice Nuiten (NL), Joran van Soest (NL), Koes Staassen (NL), Leendert Vooijce (NL), Albert van Westing (NL).


Bianca Tangande (terug naar overzicht)

1 tot en met 30 juni 2019, etaloge/ikwillem

In de presentatieruimtes toont Tangande, zelf een verwoed en enthousiast gebruiker van de werkplaats, een impressie van grafiekwerken in verschillende technieken. Deze werken zijn gemaakt door gepassioneerde werkplaatsmeesters van het Grafisch atelier Den Bosch.

De kunstenaars zijn allen actief als vrijwilliger in de grafische werkplaats: een plek waar iedereen die wil werken en experimenteren met grafische technieken aan de slag kan. Ze hebben een mede- exposant uitgenodigd en presenteren samen gedurende de maand juni hun grafisch werk. Hiermee geeft Tangande ook een goede indruk van de grafische mogelijkheden in de werkplaats.

Bij deze expositie zijn enkele unieke grafiek-kaarten op A4 formaat van de exposanten te koop bij de kunstenaars op het GA.

Werkplaatsmeesters: Addy Graafmans, Helma Veugen, Lisette  Huijsmans en hun genodigden.



Homerun (terug naar overzicht)

1 juni tot en met 7 juli 2019, kunstruimte

Onder de noemer Homerun biedt Willem Twee muziek en beeldende kunst aan Brabantse kunstenaars de mogelijkheid hun werk te tonen in een bijzondere context. De komende 5 jaar halen we iedere zomer één belangrijk kunstwerk uit de Nederlandse kunstcollectie naar Willem Twee. De 1e editie van Homerun heeft als thema De Natuur en het sleutelwerk is “Garden Awakening” uit 2018 van Marc Mulders. Het werk dient als opmaat voor de groepsexpositie.

De definitie van ‘de natuur’ is niet eenduidig. Wat wij vandaag de dag verstaan onder ‘de natuur’ is  een vorm van gecultiveerde natuur: een combinatie van ongerept en gecreëerd, ontstaan en bedacht. Deze tegenstellingen zijn ook zichtbaar in de tentoonstelling Homerun#1, De Natuur.

De Natuur

De natuur is een geliefd, nooit aflatend en altijd actueel thema in de beeldende kunst. Het is een belangrijke inspiratiebron voor veel kunstenaars. Voor sommige is de natuur een uitvalsbasis waarin ze zichzelf terug vinden: een omgeving waarin hun creatieve kwaliteiten kunnen stromen en gestalte krijgen, of de plek waar een diepe spirituele beleving ervaren wordt. Voor anderen is de natuur een onbegrijpelijk en niet te doorgronden fenomeen.

Deze tentoonstelling poogt geen totaaloverzicht te geven van ‘de natuur’. Deze tentoonstelling is een weerspiegeling van hoe (Brabantse) kunstenaars het thema ‘natuur’ verbeelden en geeft een inkijkje in hoe zij het fenomeen ervaren: niet alleen als een hoopvolle, romantische ‘buitenwereld’ maar ook als een donkere, obscure plek. Ook is het thema een voedingsbodem voor het inzichtelijk maken van het circulaire proces van groei en verval, dood en leven.

Homerun#1, De Natuur is een diverse en veelzijdige tentoonstelling waarbij uit 225 ingezonden werken van Brabantse kunstenaars een selectie is gemaakt door een vakjury bestaande uit:

Marc Mulders, schilder, aquarellist, fotograaf en glazenier

Hans November, conservator 20ste- en 21ste-eeuwse kunst HNBM

Tineke Schuurmans, Verbeke Foundation

Marie jose Eijkemans, lezing-gever hedendaagse kunst en hoofd educatie De Pont museum

Deelnemende kunstenaars:

Jasper van Aarle, Michiel van Bakel, Danielle van Broekhoeven, Tessa Chaplin, Paul Corvers, Mels Dees, Gerard Van Den Dobbelsteen, Mandy den Elzen, Anjès Gesink, Fred Geven, Noortje Haegens, Bas Ketelaars, Jenetta de Konink, René Korten, Fang Mij, Marc Mulders, Kathelijne Roosen, Ies Schute, Debbie Schoone, Shirley Welten, Helene de Winter en Jenny Ymker.

‘Garden Awakening’ uit 2018 van Marc Mulders is in bruikleen gegeven door Jan Nelissen, de  bruikleenvergoeding komt ten goede aan de stichting Colourful Children.


Margriet van Breevoort (terug naar overzicht)

10 juni tot en met 7 juli 2019, spiegelzaal

Margriet van Breevoort maakt in haar werk een vergelijking tussen mens en dier. Of beter nog: tussen mensen en andere dieren.

De mens is een vreemd dier, een ver, haarloos, familielid van de aap. Maar zo zien wij ons zelf niet. Wij onderscheiden ons door middel van vindingrijkheid en verbeeldingskracht van de rest van het dierenrijk en hebben onszelf als een soort god op een voetstuk geplaatst. Maar zijn wij echt zoveel beter? De wereld waarin we leven, met zijn structuur en organisaties, is compleet zelfbedacht. We leven in een illusie zou je kunnen zeggen. In onze directe leefwereld valt nauwelijks nog iets natuurlijks te vinden, zeker nu technologie en wetenschap bijna exponentieel vooruitgaan. Hoe bepaal je dan nog wat ‘normaal’ is?

Margriet van Breevoort verwondert zich over de mens en probeert deze door middel van hyperrealistische beeldhouwtechnieken mee te nemen in haar bijzondere belevingswereld.

Margriet van Breevoort (1990) woont en werkt in Amsterdam. Ze studeerde Fine art aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht en heeft deelgenomen aan een Erasmus uitwisseling aan de Universidad Complutense in Madrid. Haar werk is eerder te zien geweest in o.a. De Kunsthal in Rotterdam, Art Den Haag en museum Singer in Laren.


What The Photo (terug naar overzicht)

7 augustus tot en met 18 augustus

Fotografie gaat al lang niet meer om het registreren van de werkelijkheid, om het vangen van het moment.

Fotografie heeft zich ontwikkeld tot autonome discipline in de kunst. Op allerlei manieren worden de grenzen verkend, de traditionele disciplines uitgedaagd, en wordt het medium opgerekt. Crossovers met andere kunstuitingen en werkvormen zijn het nieuwe zwart; schilderkunst, grafiek, installaties, performance, 3D beeld, film en geluid hebben hun weg gevonden naar het fotografische. En dat is waar het schuurt en kriebelt, aan de randen waar het bubbelt en waar het gebeurt.
Tien autonome beeldmakers laten met WHAT THE PHOTO zien hoe fotografie als medium is gegroeid en opgerekt. Fotografie is de basis van hun werk, en vormt daarbij eerder een start- dan eindpunt. Ieder op hun eigen wijze en met verschillende technieken geven de makers vorm aan een wereld om ons heen die allesbehalve statisch is. Want de tijd dat fotografie in een hokje paste is niet meer…
Laat je meevoeren naar de randen van het medium… Maar kom vooral zelf kijken naar WHAT THE PHOTO van 7 t/m 18 augustus 2019 bij Willem Twee in Den Bosch.

Gastcurator: Maarten Ketelaars

Deelnemende kunstenaars: Tobias Asser, Jasmijn Duterloo, Ingrid Geesink, Dagmar Hettinga, Els Kocken, Marlene Lamberti, Arjan Post, Bram Smulders, Luise Zibolsky, Maarten Ketelaars.


The Trees Are Inviting The Wind (terug naar overzicht)

24 augustus tot en met 6 oktober 2019, kunstruimte

Hoe verhouden wij ons als mens tot de natuur? Deze vraag is het uitgangspunt van de tentoonstelling The trees are inviting the wind. Natuur is een complex begrip. Er is geen eenduidig antwoord op de vraag wat natuur nu eigenlijk is. Ons natuurbeeld
vormt zich enerzijds vanuit onze persoonlijke ervaringen met het landschap om ons heen, maar anderzijds ook door bestaande opvattingen over de natuur binnen onze
samenleving. In de tentoonstelling wordt de manier waarop wij de natuur waarnemen, betekenis geven en representeren bevraagd. De kunstwerken nodigen de bezoeker uit te reflecteren op en na te denken over ons natuurbeeld en waar dit vandaan komt.

Dat natuurbeeld is geen vaststaand of absoluut beeld. Het is steeds in beweging en het is verbonden met ons eigen mensbeeld. De verschijning van natuur in de
cultuurgeschiedenis loopt uiteen van weerzinwekkend tot goddelijk, van rechtvaardig tot onverschillig en van het onbekende tot dat wat we kunnen beheersen. Waar we enerzijds natuur kunnen zien als een fenomeen onaangeroerd door de mens,
bestaat anderzijds het idee dat wij onderdeel zijn van een geheel dat je natuur zou kunnen noemen. Met name in de (recente) westerse cultuurgeschiedenis overheerst een dualistische kijk
op de natuur, terwijl in andere samenlevingen geen strikt onderscheid wordt gemaakt tussen mens en natuur. En de oosterse filosofie omschrijft de natuur als het niet-doelgericht,
door niets gemotiveerd en niet-storend handelen, oftewel: ‘het niets in actie’. De menselijke invloed op geologische en klimatologische eigenschappen van de aarde en
onze omgang met de natuur is een belangrijk thema in onze alledaagse, sociale en politieke discussies. Aan hoe wij binnen deze discussies over de natuur denken en welke standpunten wij innemen ligt een definitie van het begrip natuur ten grondslag, die
wellicht minder eenduidig is dan we doorgaans aannemen. De werken in deze tentoonstelling ondersteunen geen statement over hoe we met de natuur om moeten gaan, maar bieden een reflectie op ons begrip van het concept natuur en hoe dit gevormd wordt.

Deelnemende kunstenaars:
Nan Groot Antink
Annabelle Binnerts
Roos Holleman
Eva-Fiore Kovacovsky
Ruchama Noorda
Juuso Noronkoski
Sabina Timmermans


Linearis Objectum No.2, Jorrit Paaijmans (terug naar overzicht)

24 augustus tot en met 29 september, spiegelzaal

‘Drawing is always the same to me. (…) To draw is something specific. A master drafstman is someone who draws, not someone who draws something. Drawing is inside the person, not on the paper.’ Richard Tuttle

Jorrit Paaijmans is in 2007 afgestudeerd aan de HKU in Utrecht (Fine Art) en heeft sindsdien een uniek en fijnzinnig oeuvre opgebouwd bestaande uit (kinetische) installaties en tekeningen. Hoewel de werken van Paaijmans, door de uitvoering, niet direct geplaatst kunnen worden binnen de conventionele opvattingen over tekenkunst, beschouwt hij de werken als tekeningen. Ongeacht in welke verschijningsvorm zijn werk zich presenteert en ongeacht de gebruikte materialen, het resultaat is altijd een tekening. Een tekening die ontstaat in relatie tot, een referentie heeft of een reflectie is op het medium zelf. Een circulair proces waarin denken en tekenen elkaar weerspiegelen, stimuleren en versterken. Oftewel, in de praktijk van Paaijmans is het theoretisch onderzoek en het maken van werk onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Paaijmans deconstrueert het tekenen, ontleedt dit tot in lijnen, punten, vlakken, dragers en tekengereedschappen. Daarnaast gaat tekenen voor hem om de performatieve handeling van het tekenen zelf, het tijdsverloop (‘timing’) en spelen inter- of multimediale vormen van tekenen en het spanningsveld tussen het persoonlijke (handschrift) en het onpersoonlijke (geautomatiseerde) een belangrijke rol.

Voor Willem Twee heeft Paaijmans een interventie gemaakt van het werk Linearis Objectum No1 uit 2013.


Marijke en Esther Buddendijk (terug naar overzicht)

1 oktober tot en met 31 oktober, etaloge/ikwillem

ikwillem

Het werk dat Marijke Buddendijk toont in “ikwillem” wordt gedomineerd door lege landschappen, veelal in sobere kleuren. Abstracte vormen en tekens voeren in die landschappen de boventoon. Het beeld is teruggebracht tot de essentie: verwijderen en abstraheren met als doel te intensiveren.

etaloge

In dialoog daarmee toont Esther Buddendijk in de Etaloge haar werk. Haar werk kenmerkt door een binnenwereld die in vlekken en structuren een poëtisch beeld opleveren.


Safe Space (terug naar overzicht)

12 tot en met 27 oktober 2019, kunstruimte

In de tentoonstelling Safe Space staat de bezoeker centraal. Kunst vraagt om aandacht van het publiek, zoals gewoonlijk, maar in deze tentoonstelling krijgt het publiek rechtstreeks aandacht terug. De kunstwerken in de tentoonstelling zijn te bekijken zonder interventie van de bezoeker maar de installaties floreren pas echt wanneer de bezoeker deelneemt.

Safe Space laat een onverwachte en intrigerende kant van kunst zien. Er zijn kunstwerken die vragen aan de bezoeker stellen, zoals het werk van JAM van der AA, of de bezoeker op een prettige manier te kijk zetten, zoals het niets verhullende photoboard van Derk Müller. De performances van Maarten Bel en Isabelle Bisseling kenmerken zich door humor, verwondering en vervreemding.

De tentoonstelling biedt ook ruimte om te participeren in subtiel en meditatief werk. Bijvoorbeeld bij de één-op-één ontmoeting met een stukje natuur in het werk van Rob Sweere en de installatie van Kunrad waar je naar papier kunt luisteren. Maar er zijn ook grote installaties om helemaal in op te gaan zoals de vrolijke dwaaltocht tussen kleur en vorm van Christina de Korte en de intieme installatie van Aura Rendon Benger waar de bezoeker zich helemaal in terug kan trekken.

De kunstwerken in deze tentoonstelling brengen de bezoeker in een andere sfeer en zetten de zintuigen op scherp. Ze zijn speciaal voor de bezoeker gemaakt en hebben allemaal één ding gemeen: ze bieden een veilige ruimte waarin verwondering, humor en intimiteit kan worden ervaren.

De tentoonstelling wordt op 12 oktober geopend met een performances van Isabelle Bisseling en Maarten Bel en er zijn live drawings van Menah.

Gastcurator van Safe Space is Jade Kerste

Deelnemende kunstenaars:
JAM van der AA
Aura Rendón Benger
Maarten Bel
Isabelle Bisseling
Tom Kortbeek en Roos Meerman
Christina de Korte
kunrad
Menah
Derk Müller
Rob Sweere


Risohelden, Grafisch Atelier (terug naar overzicht)

5 oktober tot en met 10 november, spiegelzaal

Risohelden biedt een inkijkje in de kleurrijke wereld van Risokunst. De grafische helden uit de tentoonstelling werken als vormgevers, illustratoren, autonoom kunstenaar of kunstenaarscollectief. Van prints tot aan boeken, alles komt langs in de expositie.

Line-up
Aan Risohelden doen mee: Wouter Venema, Terry Blue, Sophie Vermeulen, Miku Tsuchiva, We’re out of office, Fien Jorissen, Nick Liefhebber en Wobby Club.

Risokunst
Met Risografie kun je een veelheid aan grafische afdrukken maken, vergelijkbaar met stencildrukwerk. Ideaal voor flyers en posters, maar vanwege de fraaie kleurmogelijkheden en handgemaakte uitstraling ook bijzonder geschikt voor actueel vrij werk.


Anne-Marie van den Thillart (terug naar overzicht)

1 november tot en met 1 december, ikwillem/etaloge

Sinds 2016 heeft Anne-Marie van den Thillart een reeks Maskers gemaakt van papier-maché, waarbij de vorm en expressie van het menselijk gezicht uitgangspunt waren, maar waarbij ze zich ook liet leiden door de mogelijkheden van het materiaal.

De reeks tekeningen onder de naam Koppen is ontstaan naar aanleiding van de maskers; ze liet zich inspireren door portretfoto’s in de krant die haar troffen.

De serie Ovalen is gebaseerd op de activiteit van de hersenen: de ontelbare verbindingen tussen de hersencellen die het denken, het geheugen, de bewegingen, de creativiteit van de mens sturen, maar waarin ook kortsluiting kan ontstaan.

Hoewel er sprake is van drie afzonderlijke series, houden ze wel onderling verband met elkaar en hebben ze als centraal thema ‘de mens en zijn kwetsbaarheid’ gemeen.


The body imitates the landscape (terug naar overzicht)

1 november tot en met 10 november, kunstruimte

In de kunstruimte van de Willem Twee kan de bezoeker zich onderdompelen in de weldaad van pure klankvibraties. Componist Claudio F. Baroni en kunstenaar Adi Hollander hebben daar een elektronische klanktuin naar Japans model ingericht met waterbedden en bankjes.

Hele bijzondere bedden en bankjes, want binnenin deze relaxplekken zijn speakers gebouwd die muziek in klankvibraties vertalen. Vibraties die je als rustende bezoeker door je hele lichaam voelt. Je hoort niet alleen de muziek, maar je voelt hem ook. Een sensatie die door jong, oud, goed- en slechthorend publiek kan worden ervaren, aldus de makers.

Met deze interactieve installatie creëert kunstenaar Adi Hollander een werk dat de materialiteit van geluid nog eens onderstreept. Zij liet zich daarbij inspireren door het boek Karada (Lichaam) van Japanner Michitaro Tada. Componist Claudio Baroni is net als Hollander geïnteresseerd in de fysieke aanwezigheid van geluid en pure harmonische structuren.

ok, prima

Om je beter van dienst te kunnen zijn maakt willem-twee.nl gebruik van cookies.