Verhuurhuur bij ons een ruimte

Archief Kunstruimte 2018

Scroll naar beneden voor uitgebreide informatie en afbeeldingen.

Overzicht tentoonstellingen 2018:


Dogmata: 7 tot en met 21 januari 2018, spiegelzaal

Distortion: 7 januari tot en met 25 maart 2018, kunstruimte

Gracieuze Kunst: 1 tot en met 28 februari 2018, etaloge/ikwillem

Mario Dijsselbloem: 1 tot en met 31 maart 2018, etaloge/ikwillem

If Only I Had an Organ to Appease my Congregation: 2 tot en met 25 maart 2018, spiegelzaal

NO/TIME: 31 maart tot en met 29 april 2018, kunstruimte

Rabi Koria: 31 maart tot en met 29 april 2018, spiegelzaal

Caren van Herwaarden: 1 tot en met 30 april 2018, etaloge/ikwillem

Joan van Loon/It’s a Lamp: Mei, etaloge/ikwillem

Matthias Schaareman: 4 tot en met 27 mei 2018, spiegelzaal

Neue Heimat: 6 mei tot en met 8 juli 2018, kunstruimte

Manita Kieft: 1 tot en met 30 juni 2018, etaloge/ikwillem

AFRA EISMA: 1 tot en met 24 juni 2018, spiegelzaal

Woordig: 29 tot en met 8 juli 2018, spiegelzaal

Bianca Tangande: 1 juli tot en met 31 augustus 2018, etaloge/ikwillem

Jan de Bie: 25 augustus tot en met 28 oktober 2018, kunstruimte

Caz Egelie: 20 augustus tot en met 23 september 2018, spiegelzaal

Anti.Gif: 20 augustus tot en met 30 september 2018, etaloge

Project ‘KOM 3.0’/Henny Schakenraad: 17 augustus tot en met 10 september 2018, ikwillem

Anne-Marie van den Thillart: 1 tot en met 31 oktober 2018, etaloge/ikwillem

Inside Out/Nikki Nordmann: 1 tot en met 21 oktober 2018, spiegelzaal

Marijke Buddendijk: 1 tot en met 14 oktober 2018, etaloge/ikwillem

Rezone: 15 oktober tot en met 13 november 2018, ikwillem

Misschien Morgen: 24 oktober tot en met 11 november 2018, spiegelzaal

Shaping Data: 29 oktober tot en met 3 november 2018, kunstruimte (Den Bosch Data Week)

Wies en Dylan: November, etaloge/ikwillem

World Press Photo: 17 november tot en met 9 december 2018, kunstruimte

Francine Steegs: Fabriekswerk: 1 december tot en met 30 december, ikwillem/etaloge

Martijn Linssen: Instrumentarium Humor en Houvast: 14 tot en met 31 december 2018, spiegelzaal

Killing Time: 22 december 2018 tot en met 17 februari 2019, kunstruimte


Dogmata (terug naar overzicht)

7 tot en met 21 januari 2018, spiegelzaal

De mens wil alles begrijpen, overal iets in ‘lezen’. Dat botst, omdat het onmogelijk is.

Solo tentoonstelling met werk van Cecilia Rebergen

‘Nooit vertaalde tekens, gedetailleerd en met veel aandacht aangebracht op de vlakke ondergrond; rechte lijnen volgens een vast stramien bieden patronen van herhaling en gecalculeerde variatie. Het onnodige is geschrapt.

Het kantelpunt: bewegelijk textiel op statisch staal, een goeie beuk met de knie of tafelrand maakt het af. De gebogen lijnen benadrukken de transformatie naar de beslissende nieuwe vorm.’

De basis voor de patronen die Cecilia Rebergen maakt liggen in de nog onvertaalde, zeer oude taal: ‘Lineair A’.

De mens wil alles begrijpen, overal iets in ‘lezen’. Dat botst, omdat het onmogelijk is. Het ‘Indiana Jones gevoel’ dat hierdoor ontstaat is fascinerend, onoplosbaar en mysterieus.

Cecilia wil met haar schilderen betekenis geven zonder te blijven steken in het banale; een leesbaar patroon zou slechts afleiden van de eigenlijke essentie. Wat er overblijft is verfijning, precisie en abstractie.

Cecilia Rebergen heft haar opleiding afgerond aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Hierna heeft ze als artist in residence verschillende werkperiodes doorlopen, o.a. in ‘Popps Packing’, Detroit (USA). Het werk van Cecilia Rebergen is te zien in verschillende exposities in binnen- en buitenland.


Distortion (terug naar overzicht)

7 januari tot en met 25 maart 2018, kunstruimte

Voor deze tentoonstelling selecteerde Loek Grootjans (1955) werk van kunstenaars die, net als hijzelf, zich bezig houden met distortion (vervorming). Daarmee geeft hij het thema een brede en gevarieerde invulling. Realiteit is nooit in één beeld te vatten of te conceptualiseren omdat we er ons altijd middenin bevinden en het volledige overzicht onmogelijk is. Grootjans laat de bezoeker kijken naar een werkelijkheid die vervormd wordt door kunstenaars die weten hoe ze materie naar hun hand kunnen zetten en er een andere betekenis aan verlenen.

Deelnemende kunstenaars: Dan Asher, Joseph Beuys, Charlotte Besuyen, Leo Copers, Florette Dijkstra, Peter Downsbrough, Mekhitar Garabedian, Jonathan Horowitz, Herman van Ingelgem, Suchan Kinoshita, Lee Kit, Hans Overvliet, Roxy Paine, Jean Pierre Raynaud, Thomas Swinkels, Marjan Teeuwen, Joëlle Tuerlinckx, Rosemarie Trockel, Luc Tuymans, Sanne Vaassen, Wolf Vostell, Teun Welten

Distortion wordt samengesteld met topwerken uit de collectie van het S.M.A.K Gent, Vleeshal Middelburg i.s.m. M HKA Antwerpen en Museum De Pont Tilburg in combinatie met werk van Nederlandse kunstenaars die, in sommige gevallen, net zijn afgestudeerd. Deze tentoonstelling is mede mogelijk gemaakt door het Mondriaan Fonds en Mr. Paul De Gruyter Stichting.


Gracieuze Kunst (terug naar overzicht)

1 tot en met 28 februari 2018, etaloge/ikwillem

Bianca Tangande is een gedreven kunstenaar. Iedereen in haar buurt wordt aangestoken door het ‘heilige vuur’ waarmee ze mensen voor zich wint. Haar onvermoeibare geestdrift en onstilbare honger naar het ervaren en leren van nieuwe dingen typeren zowel haar persoon als haar werk.

Tangande is van alle (kunst)markten thuis. Sinds haar afstuderen (Breda, 1979) is ze werkzaam als performer, vormgever, docent, kunstenares, initiatiefnemer van verschillende wijkprojecten voor diverse doelgroepen.

Haar werk wordt beïnvloed door haar Indonesische en Afrikaanse afkomst. De kleuren en vormen uit deze culturen zijn terug te vinden in haar werk. Matisse, Turner en David Hockney zijn haar inspiratiebronnen, maar ook haar familie is een grote bron van begeestering en bezieling. Haar achtergrond en culturele bagage maken haar werk rijk en maken het eigenzinnig. In contact met diverse doelgroepen leerde ze dat een uiteenlopende stroom van mensen open staan en geïnteresseerd zijn in uitingsvormen van haar cultuur.

Het werk van Tangande is veelzijdig. Naast het maken en uitvoeren van muziek, dans, performances, textiele stukken en maskers behoren aquarellen, tekeningen, grafiek, fotografie en schilderingen ook tot haar uitingsvormen.

Het overkoepelende thema in haar werk zou als ‘gracieuze kunst’ samengevat kunnen worden.  Sierlijk, vloeiend en zacht. Ze heeft een vrije maar zekere hand van tekenen en schilderen. Haar aquarellen zijn fluïde, dromerig en waterig maar niet ijl. De tekeningen zijn uitgekleed tot de essentie, ontdaan van alle opsmuk en treffend. Haar schilderingen zijn vrij, expressief en sferisch.

Bianca Tangande is als een kleurige kameleon die zich voegt en verhoudt met alles wat ze in haar handen krijgt. Ze is al sinds het begin verbonden en betrokken bij de Willem Twee fabriek waar ze, naast haar rol als gastvrouw, ook al 37 jaar haar atelier heeft. Ze zet haar aandacht en vakkennis ook in voor het Grafisch Atelier waar ze een graag geziene en trouwe kunstenaar en vrijwilliger is.


Mario Dijsselbloem (terug naar overzicht)

1 tot en met 31 maart 2018, etaloge/ikwillem

Mario Dijsselbloem is doorwrocht. Dat  kenmerkt zich door een stille, overtuigende kracht die zijn werk uitstraalt. Elke lijn staat op de juiste plek, alle kleuren zijn goed gekozen. Het werk is in balans door de evenwichtige compositie.

In zijn geometrisch werk vormt zijn eigen taal van letters, lijnen en vormen een  ingenieus gelaagd patroon. In zijn schetsen en tekeningen laat hij dit nauwgezette stramien los, de rechte lijnen en tekens maken plaats voor ronde vormen. Lijnen verdwijnen in het niets of waaieren uit tot een veeg of druppel.

Maar door alle lagen heen schemert een trefzekerheid en herken je een soort beweeglijkheid die karakteristiek is voor het werk van Dijsselbloem.

Het werk wat hij hier in de ETALOGE toont laat een bijna vrolijk tekenplezier zien. Zelf zegt jij hierover: ‘voor mijn Etaloge presentatie heb ik een keuze gemaakt uit mijn tablettekeningen van de afgelopen jaren. Het zijn veelal schetsen en soms wat verder uitgewerkte tekeningen. Ten opzichte van de meer planmatig opgezette aquarellen die ik sinds 2013 maak, ontstaan de tablettekeningen niet vanuit een vastomlijnd idee. In wezen gaan ze denk ik over het genot van het tekenen. Het aantal onverwachte en ongekende beelden dat kan ontstaan, lijkt eindeloos…’


If Only I Had an Organ to Appease my Congregation (terug naar overzicht)

2 tot en met 25 maart 2018, spiegelzaal

Koen Baakman zoekt in zijn werk manieren om ruimtes van een nieuwe context te voorzien. De omgevingen die hij creëert impliceren altijd deel te zijn van een groter geheel, waarbij er met ritualistische en dystopische beeldtaal wordt verwezen naar fictieve steden, samenzweringen of bijeenkomsten. Daarnaast zit er in het werk een sterke ondertoon van het fysiek onttrekken van de mens uit zijn omgeving. Dit uit zich in verschillende media, als tekst, geluid, fotografie, film en performance.

Letterlijk alles wat met een nauwkeurig oog wordt bekeken, wordt fascinerend. Alles wat we voor lief nemen: industriële processen, het onbewust handelen van ons lichaam, het werk van Koen opereert sterk vanuit deze optiek. Door kleine wijzigingen aan te brengen in deze bestaande structuren en deze vervolgens uit te vergroten ontstaat de vervreemding waar zijn werk grotendeels op is gebaseerd.

Baakman maakt heel bewust geen verwijzing naar tijd, of personage. Deze aspecten zijn voor hem niet van belang om tot de essentie van het vernieuwen te komen. Op den duur vertroebelt de blik ten opzichte van alles waar we bekend mee zijn, Baakman probeert dit te voorkomen.

‘Suffocating in the comfort of my old skin.’


NO/TIME (terug naar overzicht)

31 maart tot en met 29 april 2018, kunstruimte

Elf kunstenaars zijn uitgedaagd een werkperiode aan te gaan, waarin het thema ‘tijd’ als leidraad is gebruikt. Dit met een knipoog naar de tentoonstelling “Reproduceerbaarheid van tijd” die zo’n 20 jaar geleden door het Grafisch Atelier Den Bosch georganiseerd werd.

Met de intentie grafiek in een nieuw daglicht te zetten, is er met verschillende materialen geëxperimenteerd, zijn grafische technieken gecombineerd en op vernieuwende manieren ingezet.

In het Grafisch Atelier Den Bosch en bij Studio Onvervalst in Haarlem werkten de kunstenaars op eigen wijze aan nieuw werk speciaal voor deze tentoonstelling.

NO/TIME gaat over onderzoek en experiment. Oude technieken worden door hedendaagse kunstenaars opnieuw onderzocht en getoetst aan het huidige tijdsbeeld binnen de beeldende kunst.

Deelnemende kunstenaars:

Vincent Uilenbroek, Martijn Schuppers, Dineke van Oosten, Thomas Trum,

Koen Taselaar, Graphic Surgery, Jochem Rotteveel, Rob Bouwman,

Gijs van Lith, Jannemarein Renout, Harry Markusse

De tentoonstelling NO/TIME is in opdracht van Willem Twee muziek en beeldende kunst samengesteld door het Grafisch Atelier Den Bosch/Dineke van Oosten i.s.m. Studio Onvervalst.


Rabi Koria (terug naar overzicht)

31 maart tot en met 29 april 2018, spiegelzaal

Culturen komen samen in Rabi Koria’s werk, zowel in beeld als techniek. De huidige conflicten in het Midden-Oosten zijn belangrijke factoren in zijn werk. Vorm en inhoud gaan een dialoog aan, zoals in de fragmentatie van het beeld.

Volgens Rabi Koria ontstaat het wederzijdse onbegrip tussen de inwoners van het conflictgebied de Oriënt en de bevolking van de veilige Occident door de context waarop het publiek over deze gebieden wordt geïnformeerd door de media.

Rabi probeert vat te krijgen op het onbegrip.

Zijn zoektocht heeft geleid tot meerdere abstracte beelden die samengesteld zijn vanuit fragmenten uit de media.

In zijn recente werk schildert hij elementen van Perzische tapijten op keramische tegels.

Rabi Koria is in 2015 afgestudeerd aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Dat jaar won hij ook de  koninklijke prijs voor vrije schilderkunst, waar hij in 2017 nog eens voor genomineerd werd.

Rabi’s werk is onder andere te zien geweest op PAN Artfair en Kunst Rai in Amsterdam en Rotterdam Contemporary en No Walls in Rotterdam.


Caren van Herwaarden (terug naar overzicht)

1 tot en met 30 april 2018, etaloge/ikwillem

Caren van Herwaarden’s  onderwerp is al jarenlang de mens in al zijn gedaanten, met speciale aandacht voor de kwetsbare mens.

Sinds haar residency in Ierland zijn paarden haar werk binnengewandeld, maar in feite is de wijze waarop zij paarden benadert niet anders dan mensen.

Want beide soorten zijn trots alsmede aandoenlijk, beide onderhevig aan dezelfde driften en kwalen, ze laten zich leiden en verleiden. Maar paarden zijn onschuldig, zij hangen geen religie aan, hebben geen politieke overtuiging, ze hebben geen spijt en zeuren (bijna) niet. Haar paarden liggen meestal, slapen zij of zijn ze dood? Een liggend paard is een grote, omgevallen berg, waarin je moeilijk het snelle en sterke dier herkent dat onze soort zo ver, vaak en trouw heeft gedragen.

‘…Caren van Herwaarden’s tekeningen en collages reiken en raken diep. Dwars door de terughoudendheid van de voorstelling heen – het sobere palet, de eenvoudige composities, het heel precieze schetsmatige karakter van haar tekeningen – trekt zij ons naar de kern van basale menselijke emoties, waar eenzaamheid en angst, liefde en geborgenheid om voorrang strijden.’

Meta Knol, directeur Museum De Lakenhal, Leiden


Joan van Loon/It’s a Lamp (terug naar overzicht)

Mei, etaloge/ikwillem

Joan van Loon is niet alleen een begenadigde lichttechnicus, maar hij ontwerpt en maakt ook diorama’s waarin licht een belangrijke rol speelt. De magisch belichte, met liefde en geduld gemaakte kijkkasten weerspiegelen de emoties van de maker.

De werken symboliseren ups & downs in het leven met in ieder tafereel specifieke emoties. Ze zijn gecreëerd uit liefde, boosheid en verdriet en deze emoties vinden hun plek in de diorama’s. De vele details in het werk nodigen je uit om het werk nader te bekijken.

De miniaturen zijn allemaal met de hand gemaakt vanuit de losse pols. De materialen die hij gebruikt, vindt hij meestal per toeval op de meest onverwachtste plaatsen. Zo zijn er in het werk “Stairway to enlightment” stukjes hout te zien die vroeger in Hangop (eetcafé in Willem Twee) als vloer gebruikt werden. Het hout heeft karakter, uitstraling en aantrekkingskracht en in het werk van van Loon heeft het weer een nieuwe bestemming gekregen als wand. Het kan maanden duren voordat hij het perfecte stukje materiaal tegenkomt, wat hij vervolgens bewerkt tot een waar kunstwerk waar de liefde en passie voor het materiaal en ambachtelijke kennis van afstralen.

Het werk an sich kan ook gezien worden als lamp. Op een wand of op een tafeltje of sokkel geplaatst, verspreid het werk een zacht licht waarmee de omgeving ook aangelicht wordt. Je zou de diorama’s kunnen zien als een raamvertelling die een relatie aangaan met de ruimte en omgeving waarin het werk zich bevindt. Het werk van van Loon is sfeervol en heeft een grote eigenheid.


Matthias Schaareman (terug naar overzicht)

4 tot en met 27 mei 2018, spiegelzaal

Matthias Schaareman maakt schilderijen die zich op het spanningsveld tussen het twee- en driedimensionale vlak begeven. In zijn werken komen vormen terug die refereren aan ornamenten uit oude huizen, theaters en industrieel erfgoed. Daarnaast laat hij zich inspireren door de decoratieve motieven en kaders die zijn toegepast in Arabische miniaturen of Russische iconen.

In de platte ruimtes of doorkijkjes die in zijn werk te zien zijn, worden deze elementen op collageachtige wijze gerangschikt . De vormen die in zijn werk te vinden zijn, hebben altijd een bepaalde abstractie. De oorsprong en context waarin deze vormen gevonden zijn nog zichtbaar, maar Matthias Schaareman past deze vormen aan op een manier waardoor ze een meer autonome vorm krijgen. Tevens zoekt hij naar een manier om ze te laten functioneren als een soort personages in een onuitspreekbaar verhaal.

Belangrijk in het werk zijn ook de grafische of decoratieve patronen die terug komen. Deze motieven dienen soms als achtergrond, maar worden vaak ook onderdeel van de ruimtes die Schaareman suggereert. De motieven en dessins dienen niet enkel ter decoratie. Schaareman zoekt ook naar een ondersteunende functie en naar de narratieve en ruimtelijke mogelijkheden ervan.

Het werk van Matthias Schaareman is ook te zien in de Tuingallerij van het Noord – Brabants museum en was eerder te zien op onder andere Art Rotterdam, Kunstrai in Amsterdam en Art Paris in Parijs. Hij wordt vertegenwoordigd door diverse galeries in binnen- en buitenland.


Neue Heimat (terug naar overzicht)

6 mei tot en met 8 juli 2018, kunstruimte

De tentoonstelling Neue Heimat gaat over de hedendaagse definitie van ‘thuis’ in tijden van een transcultureel leven. De zoektocht naar een nieuw thuis is meer relevant dan ooit. We steken grenzen over, vrijwillig of gedwongen waardoor socio-culturele, religieuze, en taalkundige structuren veranderen.

Welke verschuivingen in het denken over het begrip thuis vinden er plaats en hoe bouwen we een nieuwe leefomgeving? Neue Heimat reflecteert door middel van kunst op hedendaagse onderwerpen waaronder de gevolgen van immigratie en het samenkomen van een grote diversiteit aan culturen.

De tentoonstelling opent hiermee een internationaal en cultureel dialoog tussen kunst en toeschouwer waarin de betekenis over de definitie van thuis vanuit het perspectief van 15 internationale kunstenaars wordt belicht. Neue Heimat toont werken van kunstenaars met opkomende carrières tot gevestigde namen in de internationale kunstwereld. De waarde van kunst en cultuur op de leefomgeving en de maatschappelijke dialoog zijn cruciaal om in deze veranderende tijden een interessant klankbord te creëren. Neue Heimat zoekt daarin grenzen op en richt zich op de uitwisseling en samenvoeging van culturen om zo te reflecteren op huidige visies over het begrip thuis.

Deelnemende kunstenaars:

Roi Alter, Bram Braam, Marc Bijl, Johannes Buss, Chan Sook Choi, Iris van Dongen, Hadassah Emmerich, Eveline van de Griend, Nicoline van Harskamp, Jan Hoek, Benjamin Li, Stephan Mörsch, Anssi Pulkkinen, Yorgos Sapountzis en Helen Verhoeven.

Migratie

Kunstenaars als Roi Alter, Chan Sook Choi, Benjamin Li (genomineerde Volkskrant Beeldende Kunstprijs 2017) en Stephan Mörsch provoceren en stellen vragen over thuis, bezit, identiteit en mobiliteit op een concrete en symbolische wijze. De kunstenaars richten zich op migratie en tonen hiermee het belang van persoonlijk eigendom, geschiedenis en cultuur.

Sociale structuren

Het Duitse woord Heimat verwijst naar de relatie tussen mens en ruimte. Dit omvat zowel een fysieke als mentale plek, een plek waar culturele geschiedenis en innerlijke leefwereld samen komen. Welke rol speelt de mens op de definitie van thuis? Ons cultureel erfgoed, de rol van families en sociale structuren beïnvloed de manier waarop we naar de wereld kijken. Kunstenaars als Iris van Dongen, Hadassah Emmerich, Eveline van de Griend, Jan Hoek, Anssi Pulkkinen en Helen Verhoeven kijken niet alleen naar de rol van de mens op sociale structuren, maar ook naar de culturele geschiedenis van waaruit fysieke en mentale ruimtes ontstaan.

Systemen

De multi-media kunstenaar Yorgos Sapountzis (Venetië Biennale 2017, documenta 14) belicht met zijn kunst inheemse Griekse kunsthistorische referenties met een scherp bewustzijn voor het hedendaagse, van iconische schilderijen tot openbare monumenten. Net als de kunstenaars Marc Bijl (documenta 11), Bram Braam, Johannes Buss en Nicoline van Harskamp richt Sapountzis zich op de bestaande systemen van een stad, land en cultuur, en de reconstructie hiervan.

Foto: Stephan Mörsch, The Calais Jungle

Neue Heimat is een initiatief van beeldend kunstenaar Eveline van de Griend en ontwikkeld in samenwerking met curator Sarie Nijboer, op uitnodiging van Willem Twee muziek en beeldende kunst.

De tentoonstelling Neue Heimat is mede mogelijk gemaakt dankzij het Mondriaan Fonds en Pop Up Fonds Gemeente Den Bosch.


Manita Kieft (terug naar overzicht)

1 tot en met 30 juni 2018, etaloge/ikwillem

Het Wachten, keramische sculptuur  van Manita Kieft

Manita Kieft verbeeldt haar herinneringen met een herkenbare beeldtaal: bril, blouse, bloem, tv en theepot. De voorwerpen laten zich lezen als notities in een dagboek. Kleine verhalen geprint op teer porselein of gegoten in brons. Haar keramische objecten ademen een gemoedelijke tevredenheid uit. Haar werk wordt omschreven als ‘Hollands’ en haar heldere, herkenbare handschrift in combinatie met de verrassende vorm is wat het werk zo bijzonder en uniek maakt. Kieft kan daarnaast met recht een vakvrouw genoemd worden, ze beheerst de techniek tot in de finesse.

Haar beeldverhalen lijken eenvoudig te duiden anekdotes en momenten maar achter deze ogenschijnlijke ongecompliceerde reconstructies van het alledaagse, gaat een gelaagde wereld schuil gevangen in een complexe iconografie. Groot en klein. Lichtvoetigheid naast zwaarte, oppervlakte en diepte.

‘Het zijn juist de kleine gebaren en momenten, ogenschijnlijk te verwaarlozen in de context van de wereldproblematiek, die juist in grote mate ons geluk bepalen.’

Manita Kieft

Manita Kieft heeft haar atelier in Willem Twee muziek en beeldende kunst en is docent en projectleider Muzerije. Ze maakt toegepast én autonoom keramisch beeldend werk; ze is zowel aan AKV St. Joost als aan de designacademy Eindhoven afgestudeerd. Haar werk is opgenomen in museum- en private collecties van o.a. Peking, Italië, Japan en Nederland.


AFRA EISMA (terug naar overzicht)

1 tot en met 24 juni 2018, spiegelzaal

Wat opvalt aan het werk van Afra Eisma zijn de verschillende materialen die ze gebruikt. van klassieke materialen zoals keramiek en textiel, tot fluorescerende acrylnagels en haar eigen verstandskiezen.

De angst om alleen te zijn is een grote drijfveer achter het werk van Afra Eisma. Ik haar studio creëert ze allerlei persoonlijkheden en karakters die haar vergezellen. Die personages ontstaan vooral intuïtief, of zelfs vanuit haar dromen. Zelf zegt ze hierover:

‘Het komt voort uit een zonovergoten houding.

De abstractie schuilt in de overvloed van het figuratieve. Door een stroom aan visuele referenties vormt zich een overweldigende mengelmoes. De schijnbaar kinderlijke interventies met mijn meest gebruikte materiaal, keramiek, hebben de neiging donker en onheilspellend over te komen wanneer ze gepresenteerd worden. Fictieve aanwezigheden, vreemde personages en persoonlijkheden. Variërend van humor tot tragedie, zowel speels als somber. Deze voortdurende veranderende resultaten stollen samen in een meervoudige fantasie.’

Afra Eisma is in 2017 afgestudeerd aan de KABK in Den Haag. In 2015 heeft ze een residentie ‘Mirrors of Romania’ gedaan in Roemenië. Het werk van Afra Eisma is te zien in verschillende exposities waaronder Unfair in Amsterdam en Do Disturb in Palais du Tokyo in Parijs.


Woordig (terug naar overzicht)

29 tot en met 8 juli 2018, spiegelzaal

Het Project Woordig is ontstaan als lesprogramma voor voorgezet onderwijs: mbo en hbo. Binnen het thema Woordkunst zijn de mogelijkheden van taal en verbeeldingskracht onderzocht. De insteek was voor ieder een persoonlijk woord te vinden en hier de betekenis van te onderzoeken.

Leerlingen van 9 verschillende scholen deden mee aan dit project, dat begon met een theater les en uitmondde in grafisch werk in het Grafisch Atelier. De werken in deze tentoonstelling zijn o.a. kartondrukken, sjabloondrukken of zeefdrukken. Maar belangrijker dan de techniek is de relatie tussen woord en beeld die de leerlingen hebben onderzocht.

‘Verschilt de manier waarop je woorden en expressie ervaart? Is jouw visie ook die van je klasgenoot? Hoe vertaal je dat in een  beeld?‘ Dat zijn de vragen die de leerlingen van Woordig samen hebben onderzocht en geprobeerd te beantwoorden. De deelnemende leerlingen hebben dit op verschillende manieren gedaan en de resultaten zijn net zo divers als de werken die ze gemaakt hebben. In deze expositie ziet u ze op een rijtje en gaan de werken met elkaar een dialoog aan.

De meest bijzondere werken zijn bekroond met de Jeugdgrafiekprijs: een tweejaarlijkse prijs speciaal voor drukkunst voor jongeren. De jury bestond dit jaar uit kunstenares Hanna de Haan, Ad van Niekerk (hoofd Cultuur gemeente Den Bosch)  en Geertje Jacobs ( hoofdconservator van het Noord Brabants Museum).

De deelnemende scholen: het Titus Brandsma College, Udens College, de Internationale Schakelklas (Koning Willem I), Sint Lucas, het van Maerlant College, Helicon, het Sint Jans Lyceum, Avans en het d’Oultremont college.

Het project is geïnitieerd door het Grafisch Atelier Den Bosch en opgezet in samenwerking met partners de Muzerije en de Bibliotheek ‘s-Hertogenbosch.

Het project werd gefinancierd door de Gemeente ’s-Hertogenbosch, het Leye Fonds en het Hermes Fonds en gesponsord door Gianotten en Stiho.


Bianca Tangande (terug naar overzicht)

1 juli tot en met 31 augustus 2018, etaloge/ikwillem

FLOWER, van mail art naar brievenpost

FLOWER is een mailart project van kleine kunstwerken in de vorm van ansichtkaarten en origami vouwwerkjes. Het zijn cadeautjes waarbij een (bloemen)kaart en papieren kraanvogel verstuurd worden naar mensen die ziek zijn. Ze putten en troost en geluk uit deze kleine geste die voortkomt uit een groot empatisch hart voor de medemens.

De aanleiding voor dit project is de beleving wat een klein kunst werk teweeg kan brengen.

Initiatiefneemster van dit mail art project Bianca Tangande zegt hierover:

‘in een periode waarin ik herstelde van diverse operaties heb ik aan den lijve ondervonden wat de kracht is van het ontvangen van een kaartje of het vouwen van kraanvogels. Tijdens het op- en neer wandelen op de ziekenhuisgang bleef ik in beweging en kon ik in een trans mediatieve staat door middel van een repeterende handeling vol aandacht uit te voeren, de pijn verdragen en putte ik troost uit al die lieve kaartjes’.

Deelnemers:

Nederlandse kunstenaars: Fred Geven, Marijke Buddendijk, Marieke Peters, Francine Steegs, Caren van Herwaarden, Willemijn van Dorp, Anne-Marie van den Thillart, Astrid Florentinus, Suzan Boshouwers, Susan Reijnders, Nina Lathouwers en Mario Dijsselbloem (allen Willem Twee huisgenoten), Marian Vergouwen, Gilles de Rooij, Margriet Kemper, Henny Schakenraad, Karin Schreppers, Theo Barten, Paula Kouwenhoven, Nora Baetens, Sylvy van Bochove, Zanghong Lioa, Ad Arma en  Yaya. Dichter: Renk van Oyen. Schrijvers: Patrizia de Rachewiltz en  Joris Lenstra. Muzikant/liedjes schrijver: Eric Swinkels. Creatieve schoolkinderen van Nora Baetens. Creatieve ouderen van Sylvy van Bochove. Creatievelingen: Veerle Dijsselbloem, Buurvrouw Ans de Vries, Nicoline Steenbakkers, Ton Rombouts, Ankie van Dun.

Internationale kunstenaars

Kathy Hoyer, Chevalier Daniel C. Boyer , lady Sylvia, Bonnie Short (VS), Ilmar Kruusamäe (EST), Gerard J. Kelly, Killari Kelly, Daniella Gaspar, Carlos Montes (PER),  Rodolfo Ríos (MEX), Georgia Gregoriadou, Fotini Hamidieli, Katerina Nicolzou (GRC), Giovanni en Renata straDa Da, Linda Pelati, Mabi Col (ITA), Margareta Kliegel (IDN, Antonia Mayol Costelló (SP), Noriko Yida (JPN) Fernando Calhou, Karla Kolberg Lipp (BRA), Derya Aviçe, Kau nuuiina Alainen (TUR), Daniel Balanescu, Adriana Badescu (ROU), Uta Richter Gent (BEL), Doolin O. Therbue (IRL) Andrea Pirosch (AUT).


Jan de Bie (terug naar overzicht)

25 augustus tot en met 28 oktober 2018, kunstruimte

De Aleph – een kleine bol waarin ‘alle plekken op aarde onvermengd aanwezig zijn, gezien vanuit alle hoeken’, ook vanuit de hoeken in Jan de Bie’s atelier in Den Bosch.

In het werk van Jan de Bie dringt de Aleph zich steeds aan hem op, het verschijnt bewust en onbewust. Maar niet alleen de Aleph steekt steeds de kop op, het werk van de Bie heeft altijd een sterke relatie met de literatuur. Bibliotheken, boeken en hun kaften, boekenwinkels en antiquariaten en verhalen van grote schrijvers vinden steeds hun weg naar de hand van Jan de Bie, die ze onmiskenbaar in zijn werk insluit.

Naast een meester-kunstenaar is Jan de Bie ook een meester-twijfelaar. Wanneer is een werk af? Op welk punt moet je concluderen dat een werk niet gelukt is? Of juist wel gelukt is? Of moet je ergens doorheen en onbesuisd door werken? Kill your darlings? Er zijn dagen waarop alles niets lijkt, en dagen waarop niets alles lijkt. Voor deze tentoonstelling verhuist Jan de Bie (gedeeltes) uit zijn atelier naar de Willem Twee kunstruimte waar hij gedurende deze periode ook regelmatig zal werken. Twijfelwerken, onaffe werken en doorwerkwerken in het atelier vinden een plek in de tentoonstelling. Niet alleen het geslaagde werk wat “reeds bewezen goed” is mag aan deze tentoonstelling deelnemen, maar ook werk waarin het proces en de twijfel van de maker nog zichtbaar zijn. De samenstelling van de tentoonstelling is niet vast maar zal tijdens de tentoonstellingsperiode door ingrepen van de kunstenaar veranderen.

Frank van Osch, Aloys van den Berk, Teddy Tops en Lucas de Waard gaan het experiment aan, om vanuit hun achtergrond als filmmaker en/of schrijver een bijdrage te leveren aan deze tentoonstelling in tekst, beeld, audio, video en performances naar aanleiding van een persoonlijk onderzoek naar de thema’s van de tentoonstelling. Deze expedities leveren naast een bijdrage aan de tentoonstelling een programma op van evenementen en activiteiten. Iedere deelnemer organiseert een avond waarin zijn of haar thema’s aan bod komen.

De Aleph
De Aleph is een kort verhaal van de Argentijnse Jorge Luis Borges, gepubliceerd in 1945 over een bol, te vinden onderaan een keldertrap; ‘de plek waar alle plekken op aarde onvermengd aanwezig zijn, gezien vanuit alle hoeken’. De hoofdpersoon van het verhaal gelooft niet in de Aleph en laat zichzelf opsluiten in de kelder onder de trap, waar de Aleph zich zou bevinden:
“Ik zag de omloop van mijn bloed, en ik zag het raderwerk van de liefde en de wijziging door de dood, ik zag de Aleph, vanuit alle punten, ik zag in de Aleph de aarde en op de aarde opnieuw de Aleph en in de Aleph de aarde, ik zag mijn gezicht en mijn ingewanden, ik zag jouw gezicht, en ik werd duizelig en moest huilen, omdat mijn ogen dat geheime, vermoede voorwerp hadden gezien, waarvan de mensen zich de naam toe-eigenen, maar dat door geen mens is aanschouwd: het onbevattelijke heelal.”

GA Jaarprent 2018
Bij gelegenheid van de tentoonstelling De Aleph brengt Grafisch Atelier Den Bosch bovendien de GA Jaarprent 2018 uit. Het is dit jaar voor de zestiende keer dat er door Grafisch Atelier Den Bosch een Jaarprent wordt uitgegeven en ditmaal is die net als in 2002, toen het Grafisch Atelier met hun inmiddels vermaarde reeks begon, gemaakt door kunstenaar Jan de Bie. Een dubbel-linosnede gedrukt op Somerset satin white 300 gr. met de afmetingen 78 x 56 cm in een beperkte oplage. Een waar buitenkansje om voor een zeer vriendelijke prijs van € 100,- een prachtige prent van Jan de Bie te bemachtigen.


Caz Egelie (terug naar overzicht)

20 augustus tot en met 23 september 2018, spiegelzaal

Caz Egelie maakt sculpturen, installaties, performances en video’s. Hij combineert hierbij verschillende technieken, waarbij digitale media zoals 3D-printen en -scannen hand in hand gaan met zang, dans en zelfgemaakte kostuums. Zijn werk is een reflectie op de kunstwereld en kunstgeschiedenis, maar dit resulteert, verrassend genoeg, niet altijd in een kritisch standpunt. In plaats daarvan laat zijn werk speelse alternatieven zien waarin karakters als bizarre curators en clownachtige wezens in kleurrijke kostuums samenwerken om een nieuwe manier van kijken naar kunstwerken te creëren.

Voor Willem Twee creëert hij in de spiegelzaal een tentoonstelling als persoonlijk archief. Verschillende kunstenaars heeft hij gevraagd werken beschikbaar te stellen om een expositie te maken waarin hij reflecteert op zijn eigen maakproces en interesses als kunstenaar. Deelnemende kunstenaars zijn Leonie de Bruin, Jesse Clark, Kim van Erven, Willum Geerts, Willem de Haan, Tim Hollander, Sandra Heemskerk, Ischa Kempka, Frank Koolen, Daniel Raedeke, Pim Tieland en Roy Vastenburg.


Anti.Gif (terug naar overzicht)

20 augustus tot en met 30 september 2018, etaloge

It’s a wrap! Het jaar van Studio Antigif in de Willem Twee zit er alweer op. Ze zijn verhuisd naar een nieuwe locatie in Den Bosch waar ze hun plannen en creatieve ideeën voortzetten.

Afgelopen jaar hebben Anne Roos Hosters en Tim Verbakel als ‘Artist in Residence’ gebruik mogen maken van een atelierruimte hier in de Willem Twee. Het atelier was, naast begeleiding en ondersteuning onderdeel van de Jheronimus Award 2017 die ze wonnen vanwege hun ondernemende houding tijdens de studie op AKV | St. Joost in ’s-Hertogenbosch. Dit jaar heeft hen de vrijheid en ruimte geboden om nieuw werk te maken, zich te professionaliseren, netwerk te vergroten en te ontdekken waar ze als studio naartoe willen werken binnen hun vakgebied.

Hier in de Etaloge presenteren ze twee verhalen. Aan de ene kant een selectie van werken uit de Artist in Residence periode en aan de andere kant een voorproefje van nieuw werk en toekomst visie.  Om het idee achter het nieuwe werk te begrijpen, geven ze een korte uitleg over hun visie en werkwijze:

Wij vissen graag in twee vijvers. Waarom kiezen als je je er midden in kunt begeven. Wij zijn gefascineerd door contrast, grenzen en spanningsvelden, zowel in beeld als in de inhoud van een project. Het spanningsveld tussen bewegend en stilstaand beeld speelt een grote rol in ons werk. We onderzoeken momenteel de grenzen van beweging (of de illusie hiervan) binnen het grafisch vakgebied. Daarnaast onderzoeken we ook de grenzen en het contrast tussen positief / negatief. De naam Antigif is ontstaan vanuit deze twee spanningsvelden. Een vertaling van de naam zou zijn: ‘tegenbeweging’ (anti = tegen en gif = beweging). 


Project ‘KOM 3.0’/Henny Schakenraad (terug naar overzicht)

17 augustus tot en met 10 september 2018, ikwillem

Het werk van Schakenraad heeft een sterk grafisch karakter. De grafische technieken die ze toepast in haar werk zijn altijd ondergeschikt aan het idee. Ze gebruikt deze technieken onconventioneel en conceptueel. De fascinatie en de thematieken in haar werk ontstaan meestal vanuit de taal, de paradox en/of de omkering.

In het werk van Schakenraad is tijdens dit project de kom een vorm die steeds terugkeert. De kom als ‘teken’ voor eeuwen van overlevering en als symbool voor een van de eerste levensbehoeften van de mens. Maar ook ‘kom’ als een uitnodiging om te komen naar de expositie.

De eenvoud van de vorm van de kom zie je duidelijk terug in haar werk waarbij ze gebruik maakt van verschillende grafische technieken zoals kartondruk, zeefdruk, monotype en lasertechniek. Daarmee geeft ze de kom in zijn 2-dimentionale vorm een nieuwe/andere benadering

Het aardse karakter en de directheid van de kartondruktechniek refereren aan de allereerste kom die van rivierklei werd gemaakt. Het werk bezit een krachtige beeldtaal en door kleine onvolkomenheden wordt de kwetsbaarheid op een fraaie manier zichtbaar. In haar werk focust ze Schakenraad op de speelsheid en fragiliteit en daarnaast geeft ze de kom een bijna iconische ereplaats.

Schakenraad zoekt het grensgebied op tussen kunst en design. Haar fascinatie voor de kom is zowel in sierraden, grafiek als keramiek terug te vinden.

‘Eenvoud overstijgt veelheid, eenvoud is kracht en zie, de kom heeft de tand des tijd doorstaan en is nog in gebruik over de hele wereld’. Henny Schakenraad


Anne-Marie van den Thillart (terug naar overzicht)

1 tot en met 31 oktober 2018, etaloge/ikwillem

Het landschap van de kunstenaar

Anne-Marie combineert in de Etaloge presentatie nieuw met ouder werk. Zo ontstaat er een klein retrospectief waarin de werken op elkaar inwerken en er een nieuwe betekenis ontstaat.

Het vergrootglas (de ‘derde hand’), gericht op het, door haar in 1984 op het eiland Skye gevonden, gemummificeerde kikkertje geeft aan dat het hier om een onderzoek gaat – een onderzoek naar de aard van de dingen.

De stukken cactus zijn een verwijzing naar het ‘cactusproject’  in 2013 dat ze ter gelegenheid van de verbouwing van de Willem II-fabriek heeft uitgevoerd. Het zijn restanten van diezelfde cactus.

Verleden en heden spannen nu samen in deze kleine installatie.

Hoewel haar werk in de loop van de jaren veel veranderingen heeft doorgemaakt is de rode draad ‘onderzoeken van eigen omgeving’ altijd herkenbaar en spelen de thema’s vergankelijkheid, kwetsbaarheid en tijdelijkheid en de daarmee verbonden cyclus van de natuur, altijd een belangrijke rol.

Ook in haar films is de (onverbiddelijkheid van de) tijd een essentieel onderdeel.


Inside Out/Nikki Nordmann (terug naar overzicht)

1 tot en met 21 oktober 2018, spiegelzaal

Sinds 2012 is Nikki Nordmann, naast straatfotografie, begonnen met collages maken. Opmerkelijk aan zijn collages is dat hij zich daarin op een heel andere manier uitdrukt dan dat we van hem gewend zijn. In zijn fotografisch werk toont Nikki de gewone mens met ieder zijn unieke verschijning, terwijl zijn collages je laten kennis maken met de surrealistische kant van de kunstenaar. Daarin kan het gaan over politieke conflicten, maatschappelijke druk of bv de angst om te falen en andere persoonlijk issues. De onderwerpen ontstaan voor Nikki in het moment; het gaat om de intuïtie en het vertrouwen dat deze de sterkste bron is voor zijn creatieve uitingen.

In de expositie Inside Out toont Nikki Nordmann een aantal van zijn collages op groot formaat. Nikki Nordmann zegt hier zelf over: “De meeste collages die ik maak zijn klein. Mocht ik aan een werk zien dat deze in het groot beter tot zijn recht komt, dan twijfel ik geen moment en ga ik op zoek naar de beste manier om deze te laten printen. Dit zorgt ervoor dat niet alleen het werk maar ook het formaat, het papier en de printtechniek een belangrijk deel worden van het eindresultaat.”.


Marijke Buddendijk (terug naar overzicht)

1 tot en met 14 oktober 2018, etaloge/ikwillem

Het werk van Marijke Buddendijk kenmerkt zich door een opvallende soberheid.

Met het summiere gebruik van materiaal en kleur verbeeldt zij een landschap of figuur.

Met krachtige lijnen en heldere vormen is ze in staat tot de essentie te komen.

Het is een soberheid die uitnodigt tot aandacht en verdieping.

Een soberheid die zich vertaalt in pure eenvoudige schoonheid.


Rezone (terug naar overzicht)

15 oktober tot en met 13 november 2018, ikwillem

Presentatie Minitopia, initiatief van Rezone (coproductie Wave of Tomorrow en Rolf van Boxmeer):

Foto reportage John van Hamond

Timelapse film ontwikkeling terrein

Minitopia ‘s-Hertogenbosch bestaat sinds 2016. Het project is begonnen aan de Eekbrouwersweg op een stuk grond van woningcorporatie Zayaz.

En sinds juni 2018 verhuist en uitgebreid naar de Poeldonk.

Het gebied van de voormalige milieustraat is veranderd in een nieuwe circulaire vormgegeven gebied. Voor de komende 5 jaar tot maximaal juni 2023 wordt het gebied ingevuld met bijzondere huizen, kunst en architectuur. De huizen zijn deels circulaire door het hergebruik van materialen. En ze zijn innovatief doordat niet de standaard bouwmethodes zijn gebruikt. De woningen zijn allen weer demontabel en/of te verplaatsen naar een nieuw gebied en zijn tot stand gekomen door zelfbouw of in co-creatie van huurders met de woningcorporatie.

Doel van Minitopia is om nieuwe wooninitiatieven te ontwikkelen voor een vraag waar de huidige markt onvoldoende snel aan kan beantwoorden. De nieuwe woonvraag is flexibeler, lichter, en vaak ook dynamischer en tijdelijker. Minitopia wil in tansformatie gebieden een locatie creëren waar in hoge mate van vrijheid en co-creatie gewoond kan worden. Waarbij het tijdelijk ‘braakliggen’ van de transformatie gebieden positief worden gebruikt.

Partners zijn: Gemeente ’s-Hertogenbosch, woningbouwcorporatie Zayaz, SPARK


Misschien Morgen (terug naar overzicht)

24 oktober tot en met 11 november 2018, spiegelzaal

‘Hoewel Rachel van Vliet met verschillende media werkt zoals aquarelverf, installatie, textiel en animatie, hebben al haar werken een sterke connectie met de schilderkunst: het media dat voor haar het natuurlijkst voelt.

Ze is nu een jaar bezig met het creëren van werk rondom het thema wolken. Wanneer we naar wolken kijken, en ik bedoel echt naar wolken kijken, drijven we langzaam met ze mee, weg van onszelf, weg van tijd misschien, naar een moment van niets, wat tegelijkertijd bevrijdend is en een beetje melancholisch. Er is zowel lichtheid als zwaarte in deze werken: een aangename dromerigheid maar ook een gevoel van verlies, thema’s waarmee ze poëtisch omgaat.’

Michiel Westbeek
Vertaald door Rachel van Vliet

Als duidelijk is wat iets is en hoe het gemaakt is, heb je meer ruimte om de waarom te ervaren.

– Rachel

Rachel van Vliet (1994) laat zich niet beperken door de grenzen van verschillende media, maar probeert door verschillende materialen en technieken naast elkaar te leggen, nieuwe ‘uitvindingen’ te doen. Ze is in 2018 afgestudeerd aan de HKU, de kunstacademie in Utrecht, in de richting Fine Art.

In de Spiegelzaal toont Rachel van 24 oktober t/m 11 november 2018 haar werk

www.rachelvanvliet.nl

Curator : Maurice Nuiten


Shaping Data (terug naar overzicht)

29 oktober tot en met 3 november 2018, kunstruimte (Den Bosch Data Week)

Kunstenaars kijken anders naar big data. Wat voor de meeste mensen een digitale brei is, is voor de kunstenaar een interessante verzameling gegevens. Uit oneindige hoeveelheden informatie destilleert hij structuren en creëert hij een kunstwerk. Het proces van onderzoeken, experimenteren en visualiseren is niet gebonden aan waarheidsgetrouwe bevindingen: er is ruimte voor esthetiek, artisticiteit, fantasie en verbeelding.

Shaping Data brengt zeven jonge kunstenaars samen die ieder op hun eigen manier datagegevens vormen, kneden en modeleren en zo tot iets nieuws komen: een ‘different level’ op datagebied. Shaping Data prikkelt de bezoeker zich mee te laten voeren en te reflecteren in deze nieuwe kijk op data en kunst.

Deelnemende kunstenaars: Carl Alexander, Wikke Andeweg, Quintus Glerum, Tijmen Meijer, Iris van der Meule, Barry van der Rijt en Maurtiz Seerden.

In opdracht van gemeente ‘s-Hertogenbosch en in samenwerking met AKV|St. Joost en Willem Twee muziek en beeldende kunst


Wies en Dylan (terug naar overzicht)

November, etaloge/ikwillem

Wies Paree

‘Tussen Levende Lijven’, een verzameling intieme werken over de spanningen tussen menselijke connecties.

De aandacht van Paree wordt getrokken naar menselijke connecties en de spanning die hierin te vinden is. Ze begeeft zich in situaties waar ruimte is voor stilte en authenticiteit. In deze situaties maakt ze intieme beelden, waaruit weer nieuwe vragen kunnen worden gesteld.
In de etaloge zie je zowel een terugblik op haar afstudeerwerk als nieuwe vondsten in haar zoektocht. Naast tekeningen, illustraties en animaties in opdracht blijft ze werken aan haar voortdurende afstudeerwerk ‘Tussen Levende Lijven’, waar ze de spanningen tussen mensen bevraagt.

Dylan van de Wal
‘Mens = Machine’, illustraties over de vermenging van technologie met de mens.In dit digitale tijdperk is een smartphone of tablet ondenkbaar. De vraag die Van de Wal zichzelf stelt is of we nog zonder deze technologie kunnen of willen en in hoeverre we nog op onze eigen intuïtie vertrouwen. Gefascineerd door cyberpunk en de wrijving tussen mens en technologie, laat hij verschillende illustraties zien van een wereld waar deze elementen elkaar kruizen.

Van de Wal presenteert een kleine verzameling uit de illustraties voor ‘Inktober’, een teken challenge  van 31 dagen waarbij hij dagelijks binnen een ander thema zijn weg probeerde te vinden. In het merendeel van zijn illustraties is een persoon versmolten met technologie: de zogeheten cyborg (cybernetisch organisme). In het werk van Van de Wal is een zekere ironie te bespeuren: de mens als levend wezen versus de machine die kil en dood is.  Is door de versmelting van mens met machine, de mens dood? Of is de machine een levend wezen geworden?

Plaatsing in Etaloge
Het werk van Dylan van de Wal ligt onderaan naar aanleiding van zijn situatie waar hij bezig is om zich te gronden en te vestigen als maker. Het werk van Wies Paree beslaat het bovenste gedeelte, wat een verwijzing is naar hoe zij als maker uitreikt en blijft ontdekken.

Wies is winnaar van de Sint Lucasprijs 2018 en samen met Dylan winnaar van de Jheronimus Award ‘s-Hertogenbosch 2018. Ze werken het komend jaar vanuit hun AIR atelier in de Willem Twee


World Press Photo (terug naar overzicht)

17 november tot en met 9 december 2018, kunstruimte

World Press Photo komt terug naar Den Bosch

De eerste succesvolle editie van World Press Photo in Den Bosch krijgt een vervolg. Stichting Wereldbeelden, hoofdsponsor Canon en samenwerkingspartner Willem Twee slaan opnieuw de handen ineen om de wereldvermaarde tentoonstelling in ’s-Hertogenbosch te tonen. Van zaterdag 17 november t/m zondag 9 december 2018 is de foto-tentoonstelling open voor publiek.

Persfoto van het jaar

De World Press Photo of the Year eert de fotograaf wiens beeldende creativiteit en vaardigheden terugkomen in een foto die een gebeurtenis vertegenwoordigt en/of een kwestie van groot journalistiek belang uit het afgelopen jaar vastlegt.

Dit jaar heeft de jury gekozen voor de foto van Ronaldo Schemidt, getiteld ‘Venezuela Crisis’ die tevens de eerste prijs won in de categorie Spot News. De foto toont hoe José Víctor Salazar Balza (28 jaar oud) in brand staat, temidden van een gewelddadige confrontatie met de oproerpolitie in Caracas, Venezuela, tijdens een protest tegen president Nicolás Maduro. Salazar vatte vlam doordat een benzinetank van een motorfiets in zijn nabijheid explodeerde. Hij overleefde het incident met eerste-, tweede- en derdegraads brandwonden.

Tentoonstelling 2018 in Den Bosch

World Press Photo verbindt de wereld met verhalen die ertoe doen. De tentoonstelling laat confronterende en ontroerende foto’s van de belangrijkste en meest nieuwswaardige verhalen van het jaar zien. De winnende foto’s zijn samengevoegd tot een reizende tentoonstelling die jaarlijks door meer dan 4 miljoen mensen wordt gezien. De 61e editie van de World Press Photo Contest staat niet alleen in ’s-Hertogenbosch, maar ook in grote wereldsteden als Tokyo, Montreal, Rome, Teheran, Sydney en Mexico City.


Francine Steegs: Fabriekswerk (terug naar overzicht)

1 december tot en met 30 december, ikwillem/etaloge

De Etaloge  functioneerde in het begin van de vorige eeuw als portiersloge van de Willem II sigarenfabriek. In de maand december brengt Francine Steegs hier een hommage aan het heden en verleden van de fabriek met  een verzameling beschilderde sigarendoosjes en bedrukte paneeltjes.

De doosjes vormen  sfeervolle en geheimzinnige omlijsting van landschappen en portretten en verwijzen tegelijkertijd naar de geschiedenis van deze plek in dit industriële erfgoed.


Martijn Linssen: Instrumentarium Humor en Houvast (terug naar overzicht)

14 tot en met 31 december 2018, spiegelzaal

Martijn Linssen combineert zijn persoonlijk verleden en geschiedenis met actuele gebeurtenissen in zijn sculpturen. Zijn werk balanceert tussen het ‘narratieve’ en ‘formele’. Verhalen verbeeldt in klei, presenteert hij vaak in metalen frames. De frames fungeren als een open venster waardoor je de beelden van twee kanten kunt bekijken. Ieder beeld verenigt een duistere, donkere kant met een kinderlijke naïeve zijde.  Binnen dat raamwerk wordt de aandacht gevestigd op de sculptuur.

Hierover zegt hij: ‘Ik geloof dat elk werk zijn eigen aandacht en regels nodig heeft. Dualisme is een sleutelelement wat ik vaak als uitgangspunt voor mijn werk gebruik. Anekdotes of teksten (geschreven door mij of anderen) en geschiedenis uit mijn verleden en heden, zijn een inspiratiebron voor mij. ‘

Linssen is een multi-mediale kunstenaar. Hij uit zich voornamelijk in de disciplines schilderen, sculptuur, video en performance. Zijn voorliefde voor klei is duidelijk zichtbaar in de talrijke keramische objecten. Ook in performances speelt (natte) klei als materiaal voor rekwisieten een belangrijke rol.

Martijn Linssen (Den Helder, 1988) woont en werkt in Den Bosch en is in 2017 afgestudeerd aan AKV|St. Joost in Den Bosch.


Killing Time (terug naar overzicht)

22 december 2018 tot en met 17 februari 2019, kunstruimte

Wat er ook gebeurt, de klok tikt verder. Soms vliegt de tijd aan ons voorbij en soms lijken de uren, dagen, weken en maanden voorbij te kruipen. Ondanks onze rekbare ervaring van tijd weten we dat het een constante factor en leidraad in ons leven is. Het nieuwste werk van Atelier Van Lieshout bevestigt en bevraagt ons concept van tijd. Middels verschillende klokken en instrumenten laat de kunstenaar zien dat ook aan de tijd een einde kan komen. Tijd is een begrip dat in de huidige wereld op verschillende manieren gezien, begrepen en gelezen kan worden. Werken als Pijp bom Klok, de Naar de Kloten Klok en de Back to the Future Klok nemen het bestaande concept van tijd op de schop, proberen het idee en ons begrip van tijd te herdefiniëren en de zekerheid van de voortschrijdende tijd te ontnemen.

Dit werk van Atelier Van Lieshout maakt deel uit van zijn recente project CryptoFuturisme, waarbij Joep van Lieshout ruim een eeuw na dato teruggrijpt op de Italiaanse Futuristen. Met zijn kunst spiegelt hij, aan de hand van de verschillende recent opkomende fascistische bewegingen, de wisselwerking tussen utopie, dystopie en destructie. Volgens Van Lieshout bevinden we ons op een kantelpunt in de geschiedenis. Er voltrekken zich grote technologische vernieuwingen op het vlak van kunstmatige intelligentie, genetische manipulatie en robotica, maar zullen deze ons gelukkiger maken? Zijn we in staat om met oude gewoontes te breken en op een nieuwe manier met elkaar te communiceren en samen te leven? Of lopen we op de rand van de afgrond waarbij besluiteloosheid, vercommercialisering en big data ons hele bestaan zullen controleren? Welke rol speelt de tijd en de beleving van tijd daarin en kunnen we daar nog iets aan veranderen?

In de solotentoonstelling Killing Time in Willem Twee kunstruimte te ’s-Hertogenbosch worden deze vragen bij de bezoeker neergelegd en wordt de eindeloze discussie over dit concept aangegaan. De werken van Van Lieshout bieden een nieuw perspectief op de transitie van tijd, op onze beleving van tijd en op de manier waarop de tijd misschien toch niet zo genadeloos en onbuigzaam is als we denken.

 

ok, prima

Om je beter van dienst te kunnen zijn maakt willem-twee.nl gebruik van cookies.